Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Zwetende ballen

Nog nooit eerder zag ik zoveel bezwete ballen bij elkaar. We zitten hutje mutje in een sauna, lichaam tegen lichaam. De hitte wiegt mij normaliter in een dromerige staat, waardoor er alleen nog ruimte is voor mijmeringen over triviale gebeurtenissen. Ik had er naar uitgekeken. Het is voor mij de kers op de taart na een inspannende krachttraining. Mijn spieren eerst op spanning, daarna ruimte voor welverdiende ontspanning. 

Maar goed, nu dus niet. Ik zit bovenin het hoekje verstopt, omsingeld door mannelijke geslachtsdelen, variërend in maat, kleur en geur. Nee dit is echt geen pretje. De gesprekken die gevoerd worden gaan uiteraard over: piemels, vrouwen, voetbal, alcohol en nog meer voetbal. In ieder onderwerp kan ik mijzelf verplaatsen, maar doe dat dan liever met mijn kleren aan.

Er wordt een mintkristal op de kolen geplaatst. Het is alsof mijn gezicht naar Frozen kijkt en de rest van mijn lichaam op een hete kookplaat ligt. Plotseling hebben we het koud en heet tegelijk. De mannen praten ondertussen over een kutwedstrijd en bitterballen die naar oude kaas smaakten. Ik luister, rek mijn schouders en vraag mij af welke van de mannen de grootste auto heeft.

Ik oordeel er op los en deze mannen zijn, zonder dat ze daar om vroegen, de klos. Ze hebben al gauw een label op hun bezwete lijven, zonder dat ze daar weet van hebben. Het zijn vast rechtse ballen met een skybox in het PSV stadion. Ik zie ze al zitten, lachen en schelden. Dit heb ik door, en heb een oordeel over het oordeel, dus stop ik ermee en laat samen met de druppels zweet ook de oordelen gaan.

De avond ervoor waren mijn vrouw en ik eindelijk weer eens samen het huis uit. Het was echt tijd. Zoals de meeste van jullie weten zitten we beiden thuis. Zij ziek, ik in de ww. Dit gaat snel veranderen want we zien steeds meer kansen. Ik schreef mij in bij de kvk en binnenkort heb ik mijn eerste schrijfklus staan, en dat richt zich niet op de verkoop van een sauna. Mijn lief is nog moe, maar steeds positiever, dus dit samen op één hoop is een etentje waard. 

Voorheen dronk ik bier, nam verdovende middelen en viel in slaap. Nu deed ik geen oog dicht. Teveel kaas, teveel nuchterheid. Mijn buik leek wel een centrifuge, gevuld met Mexicaanse rommel en 0.0 bier. Ik koos de volgende ochtend toch voor sport en zodoende zit ik in de overvolle sauna. Ik hou het meestal tien minuutjes vol, alleen nu is het al eerder klaar. Teveel koolstofdioxide snap je? 

Maar hoe kom ik in godsnaam naar beneden? Maak ik een snoekduik? Laat ik een tortillascheet en jaag ik iedereen de cabine uit? Ondertussen steeds meer water op de kolen, de mint stijgt naar boven en vervloek ik de spiritualiteit dat ik mij nog niet kan teleporteren. Ik zie er tegenop om langs al die lichamen te glijden. 

Die verdomde onzekerheid ook. Ik dacht na tien keer affirmeren hier wel afstand van te doen. Het knaagt nog altijd, zoals een houtworm in een grote eik, langzaam maar vastberaden. Een van de mannen onder aan de cabine krijgt het te koud en stapt de ruimte uit. Ik volg hem en duik onder de koude stortdouche. 

Ik droog mij af en besluit dat ik vast niet de enige ben die onzeker is. Dit maakt me iets vrolijker. Met een bescheiden groet zeg ik mijn sauna vrienden gedag. Thuis zit de mint nog in in mijn lijf en kijk ik een Outlander aflevering met een roze fleecedeken over mij heen.

Lees meer:

Een stukje over twee verliefde vogels.

Een stukje over wortels in de meerderheid.

Een stukje over basisschoolliefde.