Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Zwembad

Ik lig als een aangespoelde kwal op de bank, niet zeker van mijn leven. Als mijn dochter mij zou zien, zou ze me met haar schepje naar de koele zee dragen en mij een actief leven gunnen. Wanneer ik bijna in slaap val laat Marcel merken dat het kattenvoer op is. Mopperend kom ik van de bank. Voor even denk ik eraan om in mijn blote kont naar de supermarkt te gaan. Het is daar koel en aangenaam, ik zou in een vriesvak tussen de biologische pizza’s kunnen kruipen om vervolgens in slaap te vallen en pas wakker te worden wanneer het klimaatakkoord wel wordt nageleefd en succesvol blijkt te zijn. Ik doe het niet. Om toch wat met dat recalcitrante gevoel te doen trek ik niks onder mijn korte broek aan.

De warmte houdt me wakker. Heel bewust laat ik alcohol staan, doe yoga en mediteer. Maar mijn angsten rondom de toekomst blijven. Hoe moet dat straks voor onze kinderen zijn? Ik lig, naast het geluid van de politie beukend op een van de deuren bij ons in de straat, de achtentwintig graden Celsius in mijn kamer en een mug zo groot als een suikerklont, er wakker van; die verdomde warmte ook.

Mijn vrouw komt de volgende morgen thuis van een nachtdienst sjouwend met onderdelen van een zwembad. Het is een mega groot ding met een pomp en filtersysteem. Ik bied meerdere keren aan om te helpen met de opbouw, maar dat is echt niet nodig en ik druip af richting de sportschool om mij toch nog enigszins nuttig te voelen. Daar is het koel. Ik kom amper vooruit, maar weet toch wat op te tillen. Ik stap een lege sauna in en duik onder een (lauwe) koude stortdouche.

Eenmaal thuis hebben nog drie andere buren een privé zwembad. We drinken koffie en ik maak mij zorgen om wat andere mensen van mijn nog te schrijven boek zullen vinden. Op de bank luister ik naar een podcast. Er wordt gesproken over de ecologische voetafdruk die wij als mens achterlaten. Wanneer alle wormen sterven zou al het leven op de planeet binnen acht maanden verdwijnen, wanneer alle insecten sterven zijn we binnen drie en half jaar kapot, maar wanneer de mens uit zou sterven gaat de planeet er enorm op vooruit. Ik besluit het te geloven, ook al lijk ik er zelf weinig mee te kunnen.

Als ik in het zwembad dobber waarvan we het water eigenlijk al niet meer koud en schoon genoeg vinden, denk ik eraan om kindercoach te worden. Ik zou mij richten op kinderen die zijn vergeten hoe het is om in de natuur te zijn. We gaan surfen, mediteren, plastic opruimen en daar dan kunstwerken van maken. Ik zou naar ze luisteren, er voor ze zijn. Wellicht noem ik mij dan wel de Buiten Meester en gaan we samen de natuur in met de camper die bijna klaar is.

Dan stopt de pomp van het zwembad ermee en verdwijnt het idee. De hele buurt stapt uit bad. Ikzelf volg het verlengsnoer naar de keuken. Alles lijkt te kloppen, maar ook weer niet, want alle apparaten in huis werken niet meer. Door de warmte en waarschijnlijk tientallen zwembadfilters is er een stroomstoring in de buurt.

Bestaan er ook kinderen die coach zijn? Want ik (volwassene) maak een zootje van deze planeet.


Lees meer:

Een stukje over een dagje strand.

Een stukje over meditatie.

Een stukje over hardlopen en troep opruimen.

Ik ben gestopt met social media, je kunt mij volgen via de nieuwsbrief.