Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Radio Ga Ga, Radio Zenuw

Laatst, ergens in mijn onzekere bestaan als zoeker, mocht ik een stukje voordragen op de radio. Op de dag van presenteren werd duidelijk dat het doorging. Ik had namelijk geen oppas en dat maakte het een grotere uitdaging. Tot een van de presentatoren aanbood om een half uurtje op de kinderen te passen.

In de studio wiebelde ik zenuwachtig heen en weer. Terwijl de zweetdruppels zich op mijn hoofd verzamelde dansende mijn kinderen voor het raam. Ze lieten enthousiast geplukte bloemen zien, die zij mij later in de pauze overhandigden.

Ik was van plan grappig uit de hoek te komen en wilde een stukje over bezwete ballen voordragen. Dit las ik maanden lang, iedere dag voor de spiegel. Ik zocht naar de juiste intonatie en timing. Tot in de late uurtjes nam ik de tekst tot me, tot de perfectie zich liet zien en ik ieder woord kon reproduceren zonder aarzeling. Ik at niet, had eindelijk een baard, zag er verwilderd uit. Er waren dagen dat ik geen daglicht zag. Ik moest en zou de code van het zenuwloos presenteren kraken.

Een half uurtje voor de uitzending stapte ik op de fiets. Een meisje voor, een meisje achter. Hun monden gingen op en neer. Ze zeiden vast liefkozende woorden. Maar niets kwam meer binnen. Ik hoorde het kloppen van mijn hart en het wegslikken van speeksel in mijn keel. Wat voor weer het was weet ik niet meer, de route is mij ook onbekend. Ik weet enkel nog dat ik in plaats van naar de radio toe, ver van de radio verwijderd wilde zijn. Wat deed ik mezelf toch aan? Mocht ik ooit doorbreken als schrijver, dan zou ik gelijk met pensioen gaan.

Vijf minuten voor het moment van de waarheid kreeg ik te horen dat iedereen van de basisschool waar ik momenteel gymles geef, thuis aan de radio gekluisterd zat (De host van het programma is mijn gym stagiaire). Het verhaal over mannelijke zaadproducerende ballen, penissen, alcohol, zweet en oordelen leek mij hierdoor onmogelijk voor te lezen. Ik had het voorbereid. Uren, maanden en een halve echtscheiding leken voor niets te zijn. Dit alles deed ik natuurlijk om zenuwen te onderdrukken. Die zich nu vermenigvuldigen als homofielen in een darkroom.

Met trillende hand zocht ik scrollend naar de stukjes op mijn website. Iets over pindakaas, salami en politiek? Nee straks stemt de halve school voor Baudet. Dan iets over het klimaat, de natuur en David Attenborough? Nee ook niet, dan valt op dat mijn Engelse uitspraak slechter is dan dat van Louis van Gaal. Het werd een verhaaltje over mijn vrouw en kinderen. Eenmaal bezig waren de zenuwen weg. De mannen van de radio vonden het een zwaar verhaal. Dat was het ook. Gelukkig klopt het niet meer.

Mijn vrouw ging naar een homeopaat. Ze kreeg een middel. Binnen zes weken tijd is er veel veranderd. Ze voelt zich krachtig, kwam weer in contact met familieleden, zei haar baan op en runt vier dagen het huishouden. Maar er is meer gebeurd. We bezochten dankbaar de voedselbank voor het laatst. De meiden zien meer dan mama alleen. Wanneer ik van huis ga krijg ik een kus, wanneer ik thuis kom een knuffellawine. We hebben diep gezeten, en kruipen er langzaam uit.

Nu nog een middel tegen de zenuwen...


Lees meer:

Een stukje over een speeltuin.

Een stukje over het ego van een beginnende schrijver.

Een stukje over pindakaas, salami en Baudet.