Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Wild plassen

Het is druk, de auto past nog net tussen twee Range Rovers op de parkeerplaats, de kinderen zijn mee. Het is handiger om boodschappen door één iemand te laten doen, echter zijn we onafscheidelijk. Het idee om alleen de wereld te betreden is ons deze dagen te veel.

We lopen richting de winkelwagens. Een jongen met een puberaal gezicht duwt een lange rij onze kant op. S. pakt een eigen wagentje en de zachte bovenbenen van kleine R. passen nog net in het kinderzitje van de grote wagen. We doen bonusboodschappen en zijn selectief. S. denkt daar anders over; zij gooit alles wat er interessant uitziet in haar wagentje. De artikelen die te interessant zijn stopt ze direct in haar mond, waardoor er een paprika, appel en een ui met een hap eruit bij ons in de wagen belanden.

Ook al kan ik er in eerste instantie om lachen, voel ik mij bekeken en denk toch op dat moment geen andere keuze te hebben dan een duidelijke grens te stellen. Het is immers niet de bedoeling zomaar wat te pakken en op te eten, toch? S. protesteert. Ze denkt: er ligt genoeg, het ziet er lekker uit, dus wat is het probleem?  Ze heeft nog gelijk ook.

Ik vraag haar mee te gaan, maar krijg geen reactie. Ik til haar op, ze spartelt en schreeuwt, dit houdt ze vol tot we bij de auto zijn. Daar geeft ze aan dat ze wil plassen. Ik zet haar op de grond, ze rent weer richting de winkel. De hogere auto’s zorgen ervoor dat ik haar even niet meer zie. Ondertussen rijden er ook auto’s, ik voel paniek. Af en toe zie ik haar blonde haar door de beregende autoramen. Het wordt een soort doolhoftikkertje. Ik ren, til haar weer op en zet haar in de auto. We stappen uit, S.nog steeds overstuur. Ze wil terug naar de winkel en daar naar de wc. Wat ik ook probeer, ze blijft verdrietig, wat mij frustreert.

We zijn sukkels. Voor S. is het hele kapitalistische systeem nog een onbekende wereld. Zij loopt net als prinses Jasmine (Aladdin) voor het eerst over de markt en denkt dat je alles mag pakken dat je aanspreekt. Tekenfilms, reclame, supermarkten, ze spelen hier allemaal heel erg slim op in. Het is echt volkomen logisch dat dit meisje opstandig wordt tijdens het boodschappen doen.

Ik wil niet dat de hele buurt haar zo hoort. Blijkbaar schaam ik mij en dit besef geeft mij een onrustig rot gevoel. De ogen van een ander, het beklemt mij. Dus zij weer over mijn schouders. Ze blijft nu schreeuwen dat ze buiten wil plassen. Thuis zet ik haar in de woonkamer en doe ik geforceerd haar jas uit.

Ze wordt alleen maar wilder en roept:

‘Ik wil buiten plassen, ik wil mijn jas aan, ik wil naar de winkel,’ terwijl ze met haar handen richting de tuin reikt.

Dit houdt ze enige tijd vol. Haar gezicht is rood van het verdriet. Het geluid dat ze maakt vliegt mij aan, ik blokkeer en de onrust neemt toe. Het voelt alsof ik faal, alsof ik niet capabel ben voor het ouderschap. Daarnaast handel ik vooral vanuit mijn eigen gevoel, waardoor ik mij ook nog eens een grote egoïst voel. IJsberend ga ik door de kamer terwijl ik bezorgd richting mijn vrouw kijk. Eigenlijk zeg ik: Zorg dat het stopt, los het op, help haar, ik kan het niet.

Mijn lieve vrouw pakt haar jas.

‘Ga jij maar buiten plassen en naar de stad.’  

Mijn mond valt open van verbazing. Wat doet ze nou, denk ik. Zie je dan verdomme niet waar ik mee bezig ben? Ik hoor S. rustiger worden. Godsamme, heb ik al die strijd voor niks gevoerd? Krijgt ze nu haar zin?

Al vrij snel komt S. met haar broek op haar knieën huilend naar binnen gelopen.

‘Alles is nat.’
‘Wil je volgende keer weer buiten plassen?’vraagt mijn vrouw.
‘Nee,volgende keer weer op de wc.’

Ze is weer rustig en krijgt droge kleren van haar moeder. Daarna gaan ze met een emmertje naar buiten, het plekje in de steeg, waar S. zo nodig wilde plassen, maken ze schoon. Ze komen lachend binnen en besluiten nogmaals dat het slimmer is om op de wc te plassen.

Door naar haar te luisteren heeft mijn vrouw S. een prachtige les geleerd. Ze kreeg de ruimte om een vergissing te maken. Fouten maken, vallen en weer opstaan. In plaats van geen ruimte geven om een fout te maken.

Denk jij iemand te kennen die dit fantastisch vindt? Dan stel ik het op prijs wanneer je deze post deelt. Vind je het zelf nog leuk? Dan vind je mijn boek vast ook interessant!