Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

(WIFI) Verbinding

Het is buiten zo donker als de kleur van de koffie in mijn mok. Terwijl ik wacht om via de webcam het strand te bekijken, hoor ik het bed van mijn buurman ritmisch tegen de muur stoten. De beelden die mijn gedachten vormen maken van mijn ontbijt een opgave. Snel een willekeurige spotifylijst aan; smaak doet er op dit moment niet toe, als ik mijn hoogsensitiviteit maar kan richten op iets anders dan mijn ‘muziekmakende’ buurman. Zodoende zing ik – verbaasd dat ik deze weet – de teksten van de jaren tachtig liedjes mee.

Op de webcam is het nog redelijk donker, maar ik zie wel wat bewegen. Een kinderlijk kriebelend gevoel betreedt mijn lijf en dat ontbijt belandt toch in mijn maag. In de auto luister ik naar Gang starr en voel mij heel wat.

Onderweg schieten er vreemde beelden voorbij. Alsof ik een haastige toerist in een vreemd museum ben. Één waarvan de directeur de enige werknemer is; hij heeft een vreemd snorretje en woont tussen de kunstwerken. Bij sommige schilderijen staat de vuile vaat van de dag daarvoor nog op de grond. Hij laat mij een schilderij van een rode kater zien, het beest mist een voorpoot. De achtergrond is geel, de kleur van zijn vacht treedt naar de voorgrond. Dan een werk waar ik twee oudere gerimpelde mannen bij het zwembad zie. Ze overleggen welk bommetje de meeste rimpels creëert. Als laatste krijg ik het schilderij van een rood stoplicht te zien; dat steeds dichterbij komt. Op het laatste moment schiet ik uit mijn dromerige staat en trap ik op de rem. Rood licht vult de auto; mijn hart zit in mijn keel en ik ben nu pas wakker. Alleen op de weg en toch bijna een ongeluk.

Op de parkeerplaats is het zo goed als leeg. Het natte pak brengt naast kippenvel, ook iets van gezelschap. Ook al laat ik mij niet tegenhouden door eenzaamheid, voel ik dit wel. Dan mis ik het begin van dit surfavontuur.

Twee jonge honden die in de kroeg een weddenschap maakten: wie als eerste surfspullen bij elkaar had en in het Nederlandse water lag was de winnaar. We hadden geen rijbewijs. Iedere zondag pakten we vroeg de bus, stapten twee keer over en raakten zo naar het strand. Ongeacht wel of geen slaap, golven of de juiste spullen, stonden we daar. Een vriendschap, waar geen golf tegenop kon. Tja, we kregen het ieder op een andere manier druk en samen surfen staat nu niet meer bovenaan het lijstje.

Een paar jongens die ik eigenlijk al een poos ken, maar nooit echt heb leren kennen rijden de parkeerplaats op. Doordat we dezelfde passie delen is er gelijk verbinding, ik heb geen WIFI code nodig om samen met ze te surfen. We peddelen uit en proberen met droge haren in de line-up te verschijnen.

Toch zit er niks anders op dan onder de golven door te duiken. Ik wacht tot de golf bijna omslaat, duw mijn board met armen en mijn linkerknie het water in, en wordt door de kracht van het zuigende water en het drijfvermogen van plank en pak achter de golf naar boven gezogen. Alsof je door het doucheputje van je bewustzijn een nieuwe wereld betreedt.

Wanneer er golven gepakt worden juichen we elkaar toe. Het creëert blije gezichten, net zoals vroeger op het pleintje, wanneer jouw team scoorde. Op de parkeerplaats kleed ik mij met een grote glimlach om. We wisselen nummers uit en al vrij snel rijden we samen naar het strand. Er wordt gesproken over meer dan surf; de basis voor een mooie vriendschap is gelegd.

Vroeger zei je moeder tegen je: 'Ga buiten spelen, vrienden maken, avonturen tegemoet, bouw een hut of versier een meid.' Dan ging je chagrijnig de deur uit, maar kwam je bijna altijd tevreden thuis.

We leven in een tijd waarin het verleidelijk is om meer afstand te nemen, om online je vriendschappen te onderhouden. Ik herken de drempel, de verleiding, het gemak van een appje. Er volgen 1287 mensen mijn Instagram account, maar ik voel mij eenzamer dan ooit.

Toch, voel ik mij na het surfen weer als dat kind dat thuis kwam. Het bloed stroomt sneller door mijn lijf, mijn hart doet een sprongetje van geluk. Er was verbinding, sterker dan wat welke provider je ook biedt.

Je bent nooit te oud om buiten te spelen, te leren, of om nieuwe mensen te leren kennen.

Leuk stukje? Dan waardeer ik het wanneer je dit met andere mensen deelt.