Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Weer een over egels

Vroeger stond er in de zomer regelmatig een egelhotel bij ons in de tuin. Mijn vader was de grondlegger, ging ‘s nachts aan de gang, hij maakte er werk van. De egel kreeg een dak boven zijn hoofd, een slaapplek en zelfs ontbijt op bed. Wanneer mijn vader zijn lievelingsdier met trots liet zien, zagen we meestal alleen wat resten melk en een onopgemaakt bedje. Ondanks nooit een egel overdag gezien te hebben, zie ik ze graag.

Het is een bijzonder schooljaar geweest en ik kan moeilijk geloven dat er al een jaar voorbij is. Op de terugreis besluit ik op de achterbank dat ik er twee vrienden bij heb. Ik herinner mij de eerste dag nog, ik verstond slechts twintig procent van wat de docenten zeiden en was ervan overtuigd dat de stof te hoog gegrepen was. Nu carpoolen we voor de laatste keer als eerstejaars studenten. Ik ben trots en laat mij afzetten voor het terras in de stad.

Redelijk beschonken loop ik later richting huis. De laatste keer dat ik er zo bij liep kwam ik een egel in nood tegen. Nu zie ik een egel op een grasveldje lopen. Hij schommelt en is duidelijk aan de drank. In het midden van het veld staat een bord waarop staat: ''Verboden het gras te betreden." Deze egel heeft daar duidelijk schijt aan en dat vind ik meer dan oké. Ik trap mijn slippers uit en laat de grassprieten mijn tenen kietelen. Het beestje struint wild door het gras zoals een vroege rommelmarkt bezoeker door een bak lp’s struint. Soms maakt hij een niezend geluid, andere keren staat hij op twee pootjes met zijn borstje omhoog richting de maan. 

Het ontroert mij. Mijn vader, hij heeft het vast ook zo gedaan. Ik begrijp de liefde voor het beestje en de nacht. Het is zo stil, als het donker is. Meningen zijn verdwenen, en er is leven, zoveel leven. Ik ben voor vijftig procent mijn vader en dat realiseer ik mij deze nacht meer dan ooit. Mijn vader is een held, alleen er zijn zaken die ik zelf anders wil doen. Ik geloof ook dat het zo hoort te gaan. Waar is anders de evolutie? Als mensen stoppen met ontwikkelen, ga ik mij zorgen maken.

Mijn dochters zullen het ook zo zien. Later als ze terugkijken, zullen ze ook bepaalde onderdelen anders willen dan ik dat heb gedaan, anders dan moeders heeft gedaan. Als die momenten aanbreken ben ik er, dan verander ik in een magneet en mogen ze altijd naar me toekomen.

Zoals mijn ouders ook altijd gedaan hebben. Alles wat zij uitstraalden is nu onderdeel van mij. Hun kwaliteiten, krachten, maar ook angsten en gebreken. Alles wat je als ouder doet is een les voor je kind. Hierbij zijn woorden overbodig. Gedrag wordt gekopieerd, nagespeeld, geperfectioneerd. Hetgeen dat nutteloos lijkt wordt overboord gegooid, het ander dat dienbaar blijkt te zijn, eigengemaakt. 

Althans, zo zie ik het op dit moment. Hier heb je vast een heel leven voor. Zo is er ruimte voor een vergissing. Het leven is immers een aaneenschakeling van fout op fout op fout. Net zolang totdat je iets beheerst om vervolgens naar het nieuwe over te stappen en het opnieuw fout te doen. 

Zo sta ik verdoofd, laat op straat wederom met dieren te praten. Ik besloot het leven te vieren, mijn trots te uiten. Misschien doe ik het de volgende keer wel zonder verdoving. Of staat er niks fout in dit verhaal? 

Lees meer:

Een stukje over een tentamen.

Een stukje over een dronken egel.

Een stukje over hardlopen.


Ook al ben ik gestopt met social media, mis ik het soms wel. Uiteindelijk is de rust die het me brengt meer waard dan het gemis. Echter, mocht je jouw verhaal willen delen mag je me altijd mailen. Dat lijkt me tof. Je kunt ook op de hoogte blijven van komende verhalen door je hieronder in te schrijven voor de nieuwsbrief.