Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

WC bezoek

De weerspiegeling van de wc-houder verraadt dat ik vandaag voor de derde keer op de wc zit. Tussen de scheten door hoor ik mijn dochters lachen, samen klinken ze als een nieuwe hit van Marco Borsato en Ali WC.

Hoe zou het zijn om momenteel in een wc-papierfabriek te werken? Vegen ze daar hun billen of gaan ze toch voor het stromende water? Ik ben van mening dat we laatst een belangrijke groep mensen vergeten zijn. Naast alle helden die zorgen, redden en lesgeven horen wij ook te applaudisseren voor de hardwerkende wc-papierfabrieksmedewerkers.

Ook zie ik dat de zon mijn gezicht verbrand heeft, door al die Coronaperikelen maak ik mij dit jaar geen zorgen om huidkanker. Ik ben veel buiten deze dagen. Misschien wel meer dan eerst. In de tuin, en vroeg in de ochtend tussen de weilanden, ganzen, zwanen en ziekenauto’s.

In de lectuurbak liggen meerdere thee tijdschriften en een boek over opvoeding bedekt met een laag stof. Met mijn vinger teken ik er een smiley in. Sinds koffie is thee minder interessant. Het boek raakte ik nog niet eerder aan, er was zelfs sprake van de kringloopwinkel, maar toch ligt het hier nog. Er zou een moment aanbreken dat ik al die kennis tot mij zou nemen. Vergelijkbaar met een bezoek aan je oma dat er steeds maar niet van komt.

Wat zou je eigenlijk krijgen wanneer je tot wc-papierfabrieksmedewerker van de maand verkozen wordt? Een foto aan de muur in het schoonste toilet van het gebouw? Een jaar wc-papier? Honderd kilo breinaalden? Een klap voor je kop van je jaloerse collega’s?

Mijn mijmeringen worden onderbroken. De kinderen maken ruzie. De oudste heeft een knuffel genaamd Tjirpie afgepakt. Kinderen hamsteren ook. Voor Corona had ik ze nu bij mij geroepen. Ik zou luisteren, af en toe een scheetje laten, en ze troost bieden. Ze hadden dan geen last gehad van de stank en mijn hulp zou zonder blikken en blozen en zonder wasknijpers dankbaar worden ontvangen.

Nu besluit ik niks te zeggen. Dit moment, hier op de wc is mij zo kostbaar geworden. Het is ondanks de geur, mijn veilige plekje: de witte muren, het zwarte harige vloerkleedje, het lichtknopje dat al jaren een touwtje mist, zelfs het ongelezen boek over pedagogisch tact, koester ik.

Ik haal drie keer diep adem en applaudisseer voor iedereen die verantwoordelijk is voor het zachte drielaagse wc papier in deze ruimte. Dankbaar veeg ik mijn billen af, was mijn handen en stap weer de “gewone” wereld in.


Lees meer:

Een stukje voor als je het ook niet weet. (Corona)

Een stukje over honden op de weg. (Hardlopen)

Een stukje over ruzie maken. (Relaties)

Een stuk over een Vipassana. (Meditatie)