Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Voorbeeld

Deze dagen, of hoe je op elkaar aansluitende momenten ook wil noemen, is het vredig in huis. Ook al heerst er een moeheid die maar niet lijkt te verdwijnen, de pieken en dalen zijn minder. Natuurlijk zijn er wel eens woorden, dat hoort erbij. Het is zoals de zee na een heftige storm: nooit helemaal stil, maar kalmer en overzichtelijker.

Mijn vrouw ging naar de zon en het donkere dat ze daarvoor als een ongevraagd kledingstuk droeg heeft ze in Zuid-Afrika eindelijk uit kunnen doen. Steeds vaker wordt er gelachen, dagelijks hebben we lol en ik realiseer mij hoe erg ik dat gemist heb. De kinderen gaan hier natuurlijk in mee. Ze staan volledig open, alles komt bij ze binnen. Dus zodoende is de algemene sfeer in huize Meester van een matig naar een ruim voldoende gegaan en dat ervaar ik als een prima.

Wat zij deze dagen steeds vaker doet is haar grenzen aangeven. Voor mij niet altijd leuk, wel leerzaam én nodig. Dit zorgt ervoor dat ik eerder in zie: dat ongevraagd advies geven helemaal geen goed advies is. Stel je eens voor dat je altijd met die verschrikkelijke meester van groep zes onder één dak moet leven. Dan word je toch helemaal crazy. Ieder gezond mens zou een burn-out krijgen, ieder zou gek worden van de regels, dan heb je nooit meer vakantie.

Of je nou tof of negatief gedrag laat zien, als ouder ben jij het voorbeeld. Kinderen zijn schilderdoeken en jouw gedrag is de verf. Als het erop zit is het lastig weg te krijgen. Dus wees de schilder die je wil zijn. Die je natuurlijk al echt bent. Jij bent degene die laat zien hoe het doek eruit hoort te zien. Dit gaat veel verder dan de woorden die je spreekt of juist niet spreekt. Kinderen voelen veel. Vanaf een paar weken na de verwekking is er een direct contact met het interne milieu van moeder. Eenmaal op de grote wereld werkt dat op een ander niveau. Jij bent de spiegel van het kind, jij bent de held, het idool dat ze adoreren.

Ik had vroeger posters van Michael Jackson op mijn kamer, maar het was mijn vader die ik riep toen mijn band klapte, ik klappen kreeg of betrapt werd tijdens het stelen van chocoladerepen. Het was mijn moeder die ik belde toen ik niet wist welke playboy ik zou aanschaffen. Laatst toen ik mijn vrouw toch weer verbeterde schoot het haar in het verkeerde keelgat. We kregen ruzie en naar aanleiding van een gesprek over deze ruzie zei een vriend mij het volgende:

‘Wees (samen) een goed voorbeeld voor je kinderen. Dit is het beste wat je voor je kinderen kunt zijn. Meer controle heb je niet.’

Dit raakte mij. Er zit namelijk zoveel vrijheid in het besef dat je niet meer controle heb dan dat. Wanneer mijn dagen er wat minder rooskleurig uitzien kan ik behoorlijk in de controle schieten. Dan maak ik mij onnodig druk en ook dan ben ik het voorbeeld voor mijn kids. Ik predik hier geen foutloos bestaan. Dit doe ik mijzelf niet meer aan. Dat is onrealistisch en leidt tot teleurstelling. Het raakt mij omdat de volgende keer dat ik de meester uit hang mij kan afvragen: Is deze reactie die ik nu wil geven helpend?

Kortom, wees een voorbeeld van het leven. Bij het leven horen alle emoties, gevoelens en fouten. Maar wees hier eerlijk in. Als je boos bent mag je dit laten zien. Net zoals je mag laten zien wanneer je blij bent, of een fout maakt. Het hoort er allemaal bij.

Later, als het sneeuwt, gaan we naar buiten. Het geluid van onze voetstappen in de maagdelijke sneeuw; naast losse tegels die door rijdende fietsen tegen elkaar klinken is dit mijn favoriete geluid. Ik loop voorop en mijn dochters stappen in mijn sporen. Waar ik loop volgen zij.

Ik ben het voorbeeld, jij bent het voorbeeld.

Niks meer missen? Schrijf je HIER in voor de mailing.