Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Voor als je het ook niet weet.

Nu de overheid met strengere regels komt staat social media nog voller met meningen en oordelen over zij die het anders doen. Ik kijk altijd met bewondering naar mensen die zo duidelijk een mening kunnen vormen en dit ook zo durven te uiten. Dit is een stukje tekst voor iedereen die nog geen duidelijke mening heeft, voor iedereen die het nog niet weet en misschien wel niet wil weten. 

Donderdag luisterde ik een podcast over complottheorieën rondom Corona. Die dag voelde ik mij recalcitrant en had ik net als zoveel jongeren zin om te voetballen. Ik had zin in drank, zin om een dikke middelvinger richting de gevestigde orde te op te steken, ik had er zin in, maar ik bleef toch maar thuis en vierde een pannenkoekenfeestje met mijn dochters.

Vrijdag las ik artikelen over de ernst van deze situatie. Ik las een stuk van Jelmer de boer dat raakte mij. Hij schreef over een lockdown. Die middag stoorde ik mij aan het gezellige gedrag van sommige mensen in de supermarkt, ik stoorde mij aan mastruberende mannen tussen de stokbroden (hè, wat? grapje), aan jongeren die slechte voeding kochten en in mijn nek stonden te hijgen in de rij waar de medewerkers achter plastic platen boodschappen afrekenden, ik stoorde mij aan mijzelf dat ik mij zo stoorde aan anderen en mijzelf.

Zaterdag keek ik het nieuws. Ik zag dat er nog meer mensen dood gingen. Honderden mensen stierven. Ik deed aan yinyoga. En was blij toen mijn vrouw na het werken in de zorg weer thuis kwam. Ook ging zaterdag de deurbel. Het buurmeisje kwam vertellen dat ze een nieuwe trampoline had. Mijn kinderen speelden heel de dag met hun favoriete meisje. Hoor ik hier nee tegen te zeggen? Hoe kan ik nee zeggen wanneer ik er eigenlijk nog geen mening over heb?

Zondag luisterde ik een podcast van Richroll, een van Russel Brand en ook nog een waar Doktor Gabor Maté te gast was, de naam van de host ben ik vergeten. Zij spraken allemaal over Corona. Sommige woorden raakten mij zo intens dat ik ervan moest huilen.

Later die dag liep ik hard op een wandelpad achter mijn huis. Voor Corona liep ik hier meestal alleen, nu nam ik de eerste afslag naar links omdat ik anders niet zag hoe ik anderhalve meter afstand kon houden. Ik vroeg mij af of ik het virus ook had en of ik dan al iemand besmet had. Had ik door boodschappen te doen, hard te lopen, en buiten te spelen al een dode op mijn naam staan?

Maandag vroeg mijn dochter mij van welke planeet wij komen. Ik gaf haar wat feitjes. Ze vond het boeiend, we keken Schooltv en bestudeerden verschillende plaatjes. Ze vond het zo boeiend dat we er de hele dag over spraken. Ik voelde de behoefte om over de bewoners van deze prachtige planeet te vertellen, maar hield mijn mond. 

Ik vertelde haar niet dat er ondertussen steeds meer berichten zijn over hoe positief de natuur reageert op de afwezigheid van de mens. Noch hoe dit komt, of over hoe wij normaal met onze prachtige planeet omgaan, over hoe we onze dieren behandelen en hoe wij elkaar kunnen behandelen. Nee, ik hield mijn mond.

De meesten van ons zitten momenteel thuis. Noodgedwongen vrij tijd, noodgedwongen meer tijd met je gezin, met je geliefde, met jezelf. De kinderen niet meer naar school, de meesten van ons niet meer naar het werk. Toch denk ik dat we nu het meeste werk te doen hebben, en het meeste kunnen leren, meer dan ooit. 

Wij krijgen momenteel namelijk les van onze planeet. Het virus lijkt een vijand te zijn, maar misschien is het juist wel een vriend. Een strenge rechtvaardige vriend die ons bij de hand neemt naar een vriendelijkere en lichtere manier van leven. Iedere dag dat we thuis zitten wordt ons moreel kompas uitgetest. We krijgen keiharde lessen en kunnen niet langer meer ons hoofd in het zand steken. Vriendschappen zullen kapot gaan, bedrijven zullen failliet gaan, er zullen nog meer mensen gaan sterven, maar herinner: voordat de zon opkomt is het donker. Het lijkt erop alsof moeder Aarde op pauze heeft gedrukt. Wij kunnen maar beter afstand (1,5 meter?)  nemen en haar haar gang laten gaan.

Zoals je leest gaat mijn morele kompas alle kanten op. Ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik het wel wil weten. Jij?

We gaan momenteel allemaal weer naar school. We zitten op de school genaamd: De aarde. Morgen mogen we weer, moeder Aarde geeft les. 

Zullen we samen goed luisteren? Zullen we goed opletten? 

Lees meer:

Een stukje over corona en ouderschap.

Een ander stukje over corona.

En nog een ander stuk over corona.