Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Vogels spotten

Ergens tussen ochtenddauw en het gezang van de vroege vogels zitten drie vreemde vogels verstopt. Als de rollen waren omgedraaid en vogels ons zouden spotten, heet ik de hazewindvogel, mijn broer de kale lijster en onze vriend de ruikende flits.

We kijken naar een klein bruin vogeltje dat met de opkomende zon als achtergrond dansend tekeningen maakt in de lucht . Het doet ons verstillen. Het beestje weet wel raad met de aandacht dat het krijgt. Het vliegt naar een hoge tak van een struik waarvan de naam mij onbekend is. Op het moment dat ik hem door de verrekijker zie begint het uitbundig met zingen. Het snaveltje gaat snel en schokkerig op en neer, ik kijk recht zijn keel in, er komen prachtige ontroerende klanken uit.

Er zijn momenten geweest dat ik rond dit tijdstip thuis kwam en de zang van de eerste vogels zo confronterend vond dat het pijn deed. Nu brengt dit beestje waarvan zijn naam mij ook onbekend is, tranen van geluk. 

Grappig hè, hoe waarden kunnen verschuiven. 

Misschien heb ik wel eens stiekem met je gedanst in een rokerige club met verschrikkelijke techno en toeristen uit onbekende landen. Of misschien zag je mij vliegen als een ontkooide vogel onder invloed, high en vergeten waar hij genesteld was.

Het zou heel goed kunnen.

In een kort bestek van dagen gaan we meerdere keren op jacht naar de blauwborst. Heb je wel eens gezien hoe dit prachtige schepsel eruit ziet? Het lijkt haast onwerkelijk, een figuur ontsnapt uit een tekenfilm gemaakt door Bob Ross.

Mijn broertje en ik gingen vroeger al samen op jacht. Eerst op karpers, toen de dames en daarna de verdovende middelen. Een groot deel van onze jeugd brachten we door aan de waterkant. Nog steeds zitten er jagers in ons.

Maar ook hier verschoven de waarden en doet dit besef mij iets. Zo samen weer in de natuur voel ik mij jonger dan ooit. Het is fijn om weer samen op pad te zijn.

We zien geen blauwborst. Maar er gebeurt zoveel. Ogen te kort voor al het schoon dat we aantreffen. Zo kijken we de laatste keer naar een zwartkop. Een beestje dat zijn naam meer dan waar maakt. Er zijn genoeg vogels waarvan hun namen mij een raadsel zijn, maar bij de zwartkop is het overduidelijk waarom hij zo heet. 

Nadat het beestje klaar is met het geven van zijn show (het was een mannetje weet ik nu) keken drie volwassen mannen elkaar aan, ontroerd door de schoonheid van een beestje niet groter dan een tennisbal.

Blauwborst! Maak je borst maar nat. Het duurt nog maar even en dan spot jij ons drieën totaal in shock door jouw wonderbaarlijke verschijning.

Zo is het toch? Alles is een weerspiegeling van jouw innerlijke wereld. Wat wij zien is wat er binnenin ons speelt.

Als jij mij nu wil spotten en wil ervaren hoe het met jouw innerlijke wereld gesteld is,  kun je het beste ergens vroeg, een frisse, groene, Noordzeebruine, zonnig gele locatie opzoeken. 

Dan tref je een vreemde vogel, niet langer op de vlucht, high van de lucht.


Lees meer:

Een stukje over water.

Een ander stukje over vogels.

Een stukje over dronken zijn en egels.