Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Verjaring

Er was een verjaardag. Familie, vrienden en liefde in de woonkamer. Haar verjaring deed mijn gedachten in een tijdmachine stappen. Een jaar flitst voorbij op het moment dat ik haar in bed neerleg. Haar duim in de mond, tevreden, ontspannen.

Mijn ogen vullen zich met een cocktail van emoties: schuld, trots, verdriet, liefde en toch ook wel opluchting. Het is alsof meerdere barmannen vanaf mijn wenkbrauwen mij volgieten. Tranen stromen over mijn gezicht, met mijn tong haal ik ze snel weg, voordat oordelen gevormd worden.

Het is een heftig jaar geweest. Als een temperatuurgrafiek van de maand maart kwamen moodswings voorbij. Een jaar van uiterste, waarin een relatie op de proef werd gesteld. Temptation Island is kinderspel. Slaaptekort en burn-outs zijn pas de echte verleiders.

Maar we hebben ze kunnen weerstaan. Af en toe werden we warm van de knipogen die we kregen, alleen happen deden we niet. Communicatie,ruimte en liefde zijn de overwinnaars geworden. Zij hielpen ons, gaven ons kracht en brachten ons alleen maar dichterbij elkaar.

Echter nu ze nietsvermoedend in slaap valt en ik beneden mijzelf mentaal op een Netflix marathon voorbereid, komt meneer schuld en zijn lelijke stiefzusje verdriet naast mij op de bank zitten.

Verdomme man, er zijn avonden geweest dat ik de verantwoordelijkheid amper aan kon.

Toen er meer tranen dan luiers waren en blijdschap zich omtoverde in zorgen. Dat waren heftige momenten. Die soms ondragelijk leken. Ik ging gebukt onder het gewicht van meneer verantwoording.

Afleiding is een prachtig middel om dit figuur te negeren. Om uit het moment te kruipen en het nachtleven te omarmen. Wanneer moeder er was, koos ik hier wel eens voor, maar eenmaal thuis met een hoofd als een heipaal, loste op een paar paracetamols na, dit verder niks op.

Nu ik hierop terugkijk dan lijkt het alsof ik dan te kort gegeven heb. Zo aan het begin van een nog zo kort bestaan. Ze is één jaar en ik ben blij dat we dit bereikt hebben. En toch was er vandaag ook een gedachte. Toen de oudste één werd wisten we dat we nog een keer één jarige verjaardag zouden vieren.

En nu…

Nu lijkt het de laatste keer te zijn, wat het extra bijzonder maakt.

Desalniettemin, is alles nu weer meer in balans. Wat een prestatie. In dit jaar heeft ze mij meer geleerd over het leven dan dat ik dat op de hogere school deed.

Ik schenk drie cocktails in: één voor schuld, één voor verdriet en één voor de liefde.

Lees je deze stukjes graag? Je kunt je erop abonneren. Binnenkort verschijnt mijn boek: ‘Een poëziealbum van een schatzoeker’, memories van een vader, idealist en wereldverbeteraar.