Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Vergeten liefde

Er staat een man op het balkon. Hij draagt een grasgroene badjas en daaronder een overhemd. Op het witte stuk katoen heeft zijn ontbijt zeeslag gespeeld. Vlekken van dubbelvla verraden de voorkeur naar een zoete start van de dag.

‘’Draai jullie eens om, ik wil mensen zien, wanneer ik tegen ze schreeuw!’’commandeert de oudere man.

De meiden die in het park genieten van de zon en hun lijven afkoelen in het smerige slootwater reageren baldadig.

‘’Wat moet je viespeuk? Laat je handen eens zien wanneer je met ons in gesprek gaat.’’

Het gezicht van de flatbewoner verandert in een vraagteken. Op het voorhoofd loopt een groef vanaf zijn haargrens tot aan het begin van zijn neus. Het gezicht kreeg ooit een kus van een bliksem. Verbazing en onzekerheid vullen de kijkers van de man. Hij plaatst twee oude handen naast de bloembakken op de reling. De man wilt het woord ‘’Help” toevoegen aan de dialoog, maar trots blokkeert dit zoals een virusscanner pop-ups tegenhoudt.

“Ik ben alleen wakker geworden. Mijn vrouw en kinderen, ze zijn verdwenen. Hebben jullie ze gezien?’’

De stemming binnen de groep jongeren verschuift als een wijzer op een weegschaal. Het gaat van opstandig naar bezorgd. Ze overleggen.

‘’We komen u wel helpen, ouwe vent.’’ 

Het park wordt ondersteboven gekeerd. De doorgegeven namen galmen zoals atleten worden aangekondigd, door de lucht. Later pakken ze allemaal rechthoekige apparaten met bewegende beelden erin. Ze praten zoals officiers dat in portofoons deden.

In het appartement van de man ruikt het naar gekookte groente. Het bloemetjesbehang heeft dorst en  is het woord kleur vergeten. De spiegel in de woonkamer wordt vergezeld door een grenen kast. Op dit fraaie stuk hout staat een verzameling fotolijstjes.

“Gisteravond waren ze nog hier. Ik kookte bloemkool met kerriesaus, dit vinden ze heerlijk. Na het toetje speelden we een spelletje, de radio stond aan en wanneer je goed luisterde kon je de boodschap van het verzet ontcijferen.’’

De jongeren kijken elkaar verbouwereerd aan. In de ruimte hangt iets vreemds in de lucht. Het lijkt wel een plaatje uit een geschiedenisboek. Er is nauwelijks apparatuur zichtbaar. Geen televisie, computer, noch telefoon.

‘’Wie zijn dit meneer?’’ Een van de jongeren heeft één van de fotolijstjes met een zwart-wit foto in haar handen.
‘’Dat ben ik, en dat zijn mijn liefjes. Zij zijn mijn parels, ze zijn het waard om voor te vechten.’’

Op de foto is een gezin zichtbaar. De man draagt een uniform. Op zijn schouders verschillende strepen, op zijn borst veel emblemen. De vrouw en de kinderen lijken model te staan voor een ouderwets Douwe Egberts koffieblik. En dan gaat de deurbel. De politie komt de kamer binnen.

“Dag meneer de Witte, hoe is het vandaag met u?”

Ze praten met meneer.Er klinkt een schreeuw van paniek. Daarna wordt dit vervangen door opperste verdriet. Het geluid van de vogeltjes van de klok lokt ieder naar de woonkamer. Het gezicht van de man is veranderd in een uitroepteken, zijn ogen in een opgedroogde rivier.

“Ik voel mij als een fossiel. Al jaren zit ik gevangen in verdriet zo stevig als steen. Sinds de oorlog ben ik ze kwijt en zijn tranen mijn enige vrienden. Er zijn dagen dat ik mijn spiegelbeeld niet geloof. Dan kijkt een vreemde man met groeven in het gezicht mij aan. Ik vergeet de dementie, ik vergeet verdomme steeds dat mijn meiden weg zijn.”
“Ik heb geen tranen meer, ik ben vergelijkbaar met deze bloemen op het behang, opgedroogd en vergeten.’’

Langzaam verandert het gezicht van uitroepteken naar een haakje, naar een glimlach.

“Vreugde voor vandaag. Mensen zijn het mooist wanneer ze behulpzaam zijn. Jullie waren prachtig. Ik vond het fijn dat ik weer even mee mocht doen. Vanuit de diepste laag van mijn ziel wil ik jullie bedanken.”

Eenmaal buiten haalt één van de meisjes het fotolijstje met de zwartwit foto van het gezin uit haar binnenzak. Haar ogen vullen zich met water. Bolletjes vloeibaar zout rollen over haar wangen.

De druppels geven het gezin nog één keer wat water.

Lees je deze verhaaltjes graag? Je kunt je er gratis op abonneren. Binnenkort verschijnt mijn boek: ‘Een poëziealbum van een schatzoeker’, het leven van een vader, meester en idealist.