Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Van huis

Het is een poos geleden dat we van huis gingen. Ik ben er ook niet goed in. Alleen gaan, geen probleem, met het gezin daarentegen, een opgave. Wanneer ik zelf ga draag ik alleen mijn eigen verantwoordelijkheid en geeft het weinig wanneer er iets misgaat. 

Met de familie komt er meer bij kijken, vele malen meer. Inpakken, inladen, kinderen voorbereiden, controleren. Alles mee? Ja alles mee. Oké, instappen, wegrijden en halverwege erachter komen wat je bent vergeten. Een bos sleutels, een boek, kat of kind. Er wordt altijd wat vergeten, zo ook deze keer, nu vergeten we iets te vergeten; ik word er gek van.

Ik heb het al zo druk met mezelf, maar nu zijn er drie levens waar ik voor zorg. Stel je voor dat er wat gebeurt? Misschien wordt mijn jongste wel door een kwal gebeten of de oudste platgereden door een fanatieke strandtenteigenaar met een tractor en een zonnesteek.

Nee, met de familie blijf ik liever thuis, veilig met de deur op slot, gevaccineerd voor de buis. In een klimaat van negentien graden, dertig procent luchtvochtigheid op een dieet van zuurkool smoothies en ayahuascathee. Dan kijken we naar het nieuws en educatieve wetenschappelijk jeugdprogramma’s voor hoog sensitieve kinderen, mogelijk met ADHD en potentiële hoogbegaafdheid. 

Nee hoor, geintje, thuis drinken we Earl Grey.

Eenmaal op locatie is het gevoel al minder. Dan zit het meeste gedoe er op. De kilo’s “belangrijke”rotzooi opgeruimd, de drankjes koud en veilig in de koelkast. Insmeren en installeren. Dan sluit ik mijn ogen, zucht een paar keer en laat het allemaal los. Alle waanideeën verdwijnen tussen miljoenen korrels zand. De muur van bescherming brokkelt langzaam uit elkaar, de omgeving voelt steeds meer vertrouwd, als een thuis. Ik groet een hond genaamd Beertje en een paar ouderen met Nordic Walking sticks. De kern van mijn wezen is weer in zicht en ik herinner dat ik mijzelf totaal niet herken in wat ik hierboven schreef. 

Met een van de meisjes loop ik met een surfplank richting zee. Ze trilt van de euforie, van spanning vooraf. Ik herken de spanning, het is onze geest die er een een schepje bovenop doet, alsof de waarheid niet genoeg is. Ik stel haar gerust en plaats haar op anderhalve meter epoxy. Ze houdt zich stevig vast en laat alles los. Bij iedere golf gilt ze zich vrij. Vrij van de geest in de fles.  

Dit herhalen we net zolang totdat we rillen van de kou. Beiden bevrijd, moe en voldaan stappen we richting de andere twee levens belangrijk in dit leven. Ik ben vergeten waar ik mij druk om maakte, ik ben het allemaal kwijt.

Lees meer:

Een stukje dat ik schreef ter ere van de verjaardag van mijn oudste dochter.

Een stukje dat ik schreef na het kijken van een natuurdocumentaire. 

Een stukje over afleiding zoeken terwijl je dit misschien niet moet doen.

Kijk eens hieronder. Je kunt sinds kort stukjes tekst via WhatsApp delen. Tof he! Oh en nog iets. Het lijkt me tof om ook eens een verhaal van jou te lezen. Je kunt me altijd mailen. X