Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Vakantie

Het is vakantie. Toch lijkt het ergens anders op. De ene week sjouw ik dakpannen, deze week draag ik bij aan schildersklussen, en thuis ben ik bezig met een nieuw project, genaamd De Online Meester. Ik durf het trouwens nog geen schilderen te noemen, want ik haal ook broodjes, schenk thee en pel sinaasappelen.

Het huis waar we aan het werk zijn maakt mij hebberig. Er is zoveel ruimte, luxe en dan het idee van een nieuwe start, het kwijl loopt langs mijn mond de betonvloer op. In de tuin droom ik weg van het moment en beland ik in een wazige wereld waarin al het oude losgelaten wordt, en er nieuwe avonturen als verse verflagen een mensenleven kleuren. Het ergens opnieuw beginnen heeft een waardevol plekje veroverd op mijn bucketlist. 

De jongens zijn hard aan het werk, ervaren als ze zijn ziet het er soepeltjes uit. Ik sta er verloren bij, als een afgedankte kwast in een leeg verfblik vergeten tussen de spinnenwebben. Het lukt me om op die momenten uit mijn hoofd en in mijn lijf te raken. Gewoon even voelen wat er in het lijf gebeurt. Wanneer je dit weet vast te houden wordt alles een experiment, en is niks teveel of te weinig, er bestaan dan alleen maar nieuwe momenten, als ongeschonden schildersdoeken klaar om versierd te worden.

We slopen een steiger. Dit vind ik lekker. De platen til ik wanneer niemand kijkt net even boven het hoofd. Het fysieke aspect spreekt mij aan, zo ook vorige week, toen er dakpannen omhoog moesten, en mijn vrouw het weer nodig vond de gehele inboedel vijftig centimeter naar rechts te verplaatsen.

Een klein beetje zweet verzamelt zich onder mijn oksels. Ik ben blij dat ik geen van die druppels ben want al dagen vergat ik de veganistische deo te smeren. Terwijl ik boven op een andere steiger sta smeer ik het zweet van mijn voorhoofd aan het kinderyogatshirt dat ik draag. Ik drink ook een blikje ijskoude cola en op de achtergrond hoor je een fout jaren tachtig nummer geschreven door mannen met haarlakgestylde kapsels, net zoals in de reclame, net zoals in de reclame.

“Kinderyoga?”vraagt de eigenaresse..

“Oh ja, ik geef graag kinderyoga.” zeg ik met ontbloot bovenlijf. Ik ga nog even verder op die reclame zoals je kunt lezen.

We spreken over de voordelen van kinderyoga, over mijn plannen als De Online Meester en over Vipassana. Bijzonder hoe alles bij elkaar kan komen wanneer je op nieuwe locaties komt. 

Het is nog steeds vakantie. We vieren de verjaardag van Stella. Het kleine beetje minimalist dat nog in mij schuilt wordt deze dag vernietigd. Ongelofelijk wat mag ze een hoop ontvangen. De tuin vult zich met liefde, verpakt in materie, maar ook ontastbaar en toch voelbaar. Liever zag ik dat ze één enkel cadeau kreeg, een functioneel cadeau zoals een pot met grondverf en een hoog kwalitatieve kwast, waarin ieder op het feestje een bijdrage aan leverde om haar zo weg te houden van het woord meer en zijn vervelende broertjes nooit en genoeg, maar dat schip is al verdwenen.

Eerlijk gezegd had ik ook geen zin in al die grenzen die er dan weer aangegeven moeten worden. Voor nu laat ik het maar over mij heen komen, zoals verf op een gestucte muur zuig ik deze ervaringen op tot ik droog trek. 

We zien er nu weer als nieuw uit. We zien eruit als een onuitgepakt verjaardagscadeau gegeven in een vakantie dat er gewerkt werd.


Lees meer:

Een stukje over een verjaardag tijdens de lockdown.

Een stukje over een zwembad in de tuin.

Een stukje over mijn liefde voor spierpijn.