Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Turks brood

Ik lees geen kranten noch kijk ik naar het nieuws. Toen ik nog les gaf dacht ik dat het volgen van nieuws mij een betere leerkracht zou maken, maar ik werd er ongelukkig en angstig van. Toch ontkom je er niet aan. We eten bij mijn ouders en praten over werk, studie en Utrecht.

'Is het door iemand opgeëist?' vraag ik terwijl ik een spaghettisliert naar binnen slurp.
'Dat niet, de dader was een Turkse man', antwoord mijn vader.
'Ik eet graag Turks brood', zegt de oudste met een grote glimlach.

De opmerking van mijn oudste(3) doet mij denken aan een kaartje dat bij mijn ouders in de wc hangt. Het bestaat uit verschillende kleuren. Iedere kleur beschrijft een belangrijk onderdeel van onze maatschappij, plus de oorsprong ervan. Zoals: Je auto een Japanner, je pizza Italiaans, je democratie Grieks, je schrift Arabisch, en je buurman maar een ''buitenlander.''

Nederland is altijd een importland geweest. Zonder al dat moois van andere landen waren wij nooit zo uniek en veelzijdig als we nu zijn. Geloof het of niet – en ik weet dat het na gisteren lastig is – maar we leven in de vredigste tijd van het bestaan van onze soort. Er is nog nooit zoveel tijd geweest om jezelf te ontwikkelen en daarnaast blijft het gemak maar toenemen. Mijn dochters denken dat aardappels en appels in de winkel groeien. Met één druk op de knop valt dezelfde dag je nieuwe huisdier op de mat. Toch lijken we dit anders te ervaren. Veel mensen zijn angstig en bang voor terreur. Heeft dit te maken met het nieuws? En met het feit dat bijna iedereen een kleine computer op zak heeft? 

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er een kleine groep mensen het nodig vindt zich uit te drukken met geweld. Het is een zeer klein percentage, dat met de tijd alleen nog maar kleiner wordt en langzaam als een vergeten kaars, uitdooft. Net zoals dat niet heel Amerika achter Trump staat, is niet iedereen met een baard een terrorist of is iedere kale kop een nazi. De helft van de inwoners uit de VS ging naar de stembus en iets meer van deze helft stemde op #Donald.

Deze morgen kies ik voor meditatie. Aan het ritme van de voetstappen op de trap hoor ik dat er twee blije kindjes naar beneden komen. Ze rennen naakt achter elkaar aan wanneer ik ze vraag of ze gebakken appel met havermoutpap lusten. Zoveel blijdschap om zo iets kleins. 

Later wanneer de tv uitgaat en we naar school gaan, barst er een bom. Ze zijn het er niet mee eens en ik heb daar lak aan. Ook al wil ik ze troosten en ze geruststellen, kies ik er voor school. Na een aantal minuten continu geschreeuw verlies ik mijn geduld en doe ik hetzelfde alleen nog iets harder, midden op straat. Zoveel verdriet en woede om zo iets kleins. 

Liefde en haat, het zit zo dicht bij elkaar. Ieder draagt dit in zich. Dagelijks bestaat het leven uit dualiteit, en is er licht en donker. Mensen die aanslagen plegen, het blijft voor mij een andere wereld. Ik kan het niet anders opvatten dan dat ze voor een lange tijd te weinig liefde gevoeld hebben en teveel haat toelieten. 

Mijn leraar vroeg ons laatst tijdens geschiedenis en filosofie van de geneeskunst het volgende: "Wat gebeurt er wanneer je in een donkere kamer een kaars aansteekt en bij de vlam gaat staan?"

"Dan zie je een schaduw." antwoordden wij.
"Juist, Jouw schaduw tekent zich groot op de achterliggende muren."

De kaars is bijna opgebrand mensen. Hou vol, koester de kleine momenten, vier de zaken die al zo gewoon lijken. Kus je geliefde, knuffel je schoonvader, dans met je buurvrouw en je zult zien dat de schaduw steeds groter wordt. 

Liefde geven = liefde laten groeien.

Lees meer:

Een stukje over jouw rol als ouder.

Een kritisch stukje over het schoolsysteem.

Een stukje over een ongeluk op de snelweg.