Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Tijd?

Weken, dagen, uren, minuten, seconden! Ik geloof niet meer in jullie bestaan. Jullie zijn verzinsels en houden mij niet langer voor de gek! De momenten vloeien in elkaar over als geboorte en de dood. Er is kader noch richtlijn, alles is één geheel. Wij zijn druppels in de grote zee van materie.

We kunnen nu met zijn allen concluderen dat zoiets als een land, een grens, een oordeel in meer- of minderwaardig, rijk, arm, huidskleur, dik, dun, dom of slim, dat die er allemaal niet toe doen.

Alles komt en gaat. De seizoenen maken geen onderscheid. Er is ruimte. En in die ruimte is er acceptatie. Het leven leren begrijpen is leren accepteren dat je geen keuze hebt, we ondergaan allemaal dezelfde wetten van de natuur.

Dank Corona voor dit heldere beeld, nog nooit was de eenheid van het bestaan zo zichtbaar.

Tijdens het rennen passeer ik een bomenkerkhof. Soms voel ik mij ook zoals een afgezaagde boom, ontworteld door de keuzes van wezens met meer macht. Op die momenten is het goed om te stampen, te springen of te rennen, zodat de connectie van het leven weer je lijf in stroomt.

De bomen beseffen dat de laatste sprong bijna voorbij is, ze liggen als mikado op elkaar gesmeten en nemen afscheid. Ik teken met het zweet van mijn voorhoofd verdrietige smileys op de doorzaagde stukken. Als ik droog ben ren ik verder. En voel mededogen voor de mensen die als werk bomen doorzagen. Het lijkt mij een frustrerend beroep, je bent namelijk nooit klaar, alsof het leven zich laat sturen.

Corona, ik ben je om meer dankbaar. Er zijn teveel momenten die deze droom zo mooi kleurden. Het is mij niet ontgaan, voor anderen is het een nachtmerrie, maar ik spreek dan ook alleen voor mijzelf: ik ga dit ritme, de tijd om te creëren, het thuislesgeven, met elkaar op een kluitje, de stilte, het bosbaden, het besef van het wonder van de natuur, toch echt missen.

Je zou maar golvenzager zijn, ook zo’n gebed zonder eind. In het water is mijn hoofd verdoofd door de kou, maar toch voel ik mij warmer dan ooit. De golven zijn voorspelbaar en borsthoog. Ik geniet van ieder moment. Ik geniet dat het voor geen meter gaat, van het gebrek aan evenwicht, van de kracht van de golven die mij van mijn plank beuken; het doet mij beseffen hoe blij ik word van de natuur en dus van mij zelf; ik ben die druppel.

Jij, Rutte, de buren, de allochtonen, zelfs de Duitsers, de bomen, de zee, alles dat leeft is onderdeel van de natuur. We putten allemaal uit dezelfde bron.

“Hou vol,” zei Rutte afgelopen dinsdag.

Ja, hou vol. Vul jezelf tot aan de rand van jouw zijn met inspiratie, stilte en kracht. Vul jezelf met alles dat je al bent. Stamp net zolang op de grond tot je geworteld bent. Tot je snapt dat we allemaal verbonden zijn en je de klok los kunt laten.

Lees meer:

Een stukje over stoppen met strijden.

Een stukje over het ongemak van niets doen.

Een stukje over jarig zijn tijdens Corona.

Een stukje over de geboorte van mijn jongste dochter.