Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Bezigheidstherapie

‘Boekhouden is een kunst. Het is meer dan spelen met getallen. Een boekhouder houdt van getallen, heeft een liefde voor rekenmachines en zegt geen nee tegen  sudoku’s van het hoogste niveau.’

Hij had vandaag een enorme to do lijst op papier gezet. Sport, studie, de zolder minimaliseren, langs gaan bij meerdere familieleden, inschrijven bij de KVK, uitschrijven bij zijn huidige werk, de was opvouwen, de planten water geven, boodschappen doen, zijn kat Marcel aaien, langs de psycholoog gaan en als er nog tijd was voor zijn geliefde, dan zou hij haar wat aandacht geven.

Tussen twee afspraken door kon Mike precies een kwartier aan zijn audio cursus boekhouden. Hij trapte op de rem. De lunch vloog tegen het raam. Een oudere vrouw lag op de grond, bovenop een fiets. Domino voor grote mensen. Het was onontkoombaar, Mike kwam wel degelijk te laat. Hij stapte op de vrouw af en trok haar omhoog. Zelfs nu had het haastige gevoel nog de overhand.  

Moeizaam krabbelde de vrouw overeind.  

‘Ik kan nog staan, breng mij maar naar mijn man,’

Ze reden met een dubbelgevouwen fiets achterin richting de horizon. Hij zou in de gevangenis komen, morgen in de krant staan. Ze zouden zijn rijbewijs afpakken.

‘U rijdt wel erg hard, meneer.’

Mike nam gas terug.  

‘Hoe gaat het met u? Heeft u pijn?’
‘Alles werkt. Ik zie nog, ik praat nog, ik adem. Maak je maar geen zorgen jongeman.’

Onderweg werd het steeds rustiger. De reclameborden, auto’s en fabrieken verdwenen. Het landschap kleurde de omgeving groen en de stilte nam het geleidelijk over van de drukte, zoals een popliedje op de radio overgaat in een kalm klassiek stuk.

‘Ga hier maar rechtsaf, jongeman.’

Met trillende handen bracht Mike de auto tot stilstand. Hij stapte uit en rook de geur van gemaaid gras. Met stellige stappen liep Mike naar de deur van het vrijstaande huisje. Voordat hij aan kon bellen klopte de oudere mevrouw op het raam van de auto. Ze gebaarde of hij haar uit de auto wilde helpen.  

‘We gaan achterom, mijn man hoort steeds minder goed, ook al denkt hij daar zelf anders over.’

In de woonkamer schoot haar man direct uit zijn luie stoel. Hij had een open gezicht en plaatste zijn bril op zijn neus. Er was geen enkel modern apparaat te vinden in de knusse ruimte. Mike had een kwade bezorgde man voor de geest gehaald, in zijn mijmeringen waren ze al op de vuist gegaan, maar deze man had niets van deze bedoelingen. Sterker nog, deze mensen namen hem niets kwalijk.  

‘Ga maar even zitten jongen.’ De oudere man schoof een stoel onder de tafel vandaan.
‘Maar uw vrouw? Het spijt mij zo verschrikkelijk. Ik zag haar niet, ik hoorde alleen de klap en toen lag ze op de grond,’ zei Mike.
‘Zo te zien is ze nog net zo mooi als toen ik haar ten huwelijk vroeg. Wat fijn dat je mij weer zo laat kijken naar mijn vrouw.’ Hij nam plaats naast zijn vrouw.
‘Weet je’, ging de oudere man verder, ‘ik koos Suus uit omdat ze naast beeldschoon, ook onverwoestbaar is. Kijk maar naar die ogen, dat zijn net diamanten.’
‘Hoe gaat het met jou?’ vroeg de oudere man.
‘Ik voelde mij net heel schuldig, maar ben nu al iets rustiger. Ik ben blij om te zien dat u zoveel van uw vrouw houdt.’

Tegen de tijd dat de koekoeksklok vier uur sloeg had Mike voorgesteld de fiets naar de fietsenmaker te brengen en reed richting huis.

Thuis vertelde hij het verhaal aan zijn geliefde. Hij nam het besluit zich nooit meer te haasten. Terwijl hij zijn hart luchtte zag zijn vrouw er anders uit. Alsof hij haar voor het eerst ontmoette. Hij pakte hij haar polsen vast en kuste haar volle lippen.

‘Ik heb jou uitgekozen omdat je mij het gevoel geeft dat ik als persoon niks mankeer. Wanneer ik verdwaald ben in één van mijn zoektochten naar geluk, kom ik altijd weer terug bij jou.’

Later reden ze samen naar de fietsenmaker. Het to do lijstje lag verfrommeld op de achterbank, met in ieder geval één taak minder.

Lees meer:

Een verhaal over een sauna bezoek.

Een verhaal kale mannen in de zon.

Een verhaal over het lopen met een collectebus.