Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

The Sisters Brothers

In de movie-app die een aantal vrienden van mij beheren werd een parel ontdekt, het voorstel om The Sisters Brothers te kijken in het lokale filmhuis was dan ook een fantastisch idee. De western raakte me op verschillende vlakken, dat wat ik precies nodig had.

In een van de scènes vallen de twee broers na een lange rit op het paard in slaap rondom het kampvuur. De dikste van de twee – gespeeld door John C. Reilly – slaapt, snurkend met zijn mond open. Een relatief kleine vogelspin zoekt de warmte op en kruipt naar binnen. De volgende ochtend is zijn gezicht gezwollen en rijdt hij al kotsend en ijlend verder op zijn geliefde paard. Daarnaast regen, onweer, harde wind, de nacht en een broertje met zeer weinig begrip, maken dat het ongemak van het beeldscherm knalt.

Thuis was het aan mij om de meisjes naar bed te brengen. S. was het hier niet mee eens en steigerde van woede. In plaats van zacht, meelevend en geduldig te zijn, besloot ik haar te temmen, althans ik deed een poging. Ik kreeg tandenborstels, speeksel, kleding en vooral veel volume op mij afgevuurd. Het werd een (wed)strijd en iedere actie werd een grotere actie, met als gevolg een meisje dat na een uur nog steeds om haar moeder gilde, een vader die het ook niet meer wist en een bioscoopfilm die al vijf minuten bezig was. Ik was zo ingezoomd op één enkele scène dat ik niet meer inzag dat alles onderdeel van een film is.

Uiteindelijk sprong ik met haast op mijn ijzeren ros en raakte de ketting los. Bezweet, zonder paard en te laat kwam ik de zaal binnen. De film begon toen ik hijgend neerplofte en algauw was daar de beschreven scène. Ik kon niet anders dan lachen. Deels om de beelden, maar vooral om mijn gevoel en strijdlustige gedrag van eerder. De continue toevoer van beelden over het simpele leven,de natuur, deden mijn gemoedstoestand bedaren als een tornado dat eindelijk stopt met draaien. Zo leidt iedere impuls weer tot een nieuwe actie.

Alles stroomt wanneer ik stop met de controle. Wanneer ik loslaat, overzichtelijk op de hoge duikplank sta en duik in de rivier van de kosmos. Zo kijk ik – na een serie aaneengeschakelde gebeurtenissen – naar cowboys en relativeer mijn problemen. Zij beïnvloeden op dat moment mijn wereld. Acteurs natuurlijk, maar dat begrijpt mijn brein niet. Dat ervaart alleen maar prikkels. Misschien kijken de cowboys wel naar de scène van mij en mijn oudste en relativeren zij de spinnenbeet, brute levensomstandigheden en de vele moorden die zij dagelijks meemaken…We spelen allemaal een rol in de film van het grotere geheel, we drinken allemaal van dezelfde rivier.

En dan nu… Het geluid van een fluitende cowboy, wind en een rollende tumbleweed op de voorgrond. Of… Het geluid van een gillend kind, een tierende vader en een berg met volgescheten luiers.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Schrijf je HIER in voor de nieuwsbrief.