Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Tentamen

Soms vergeet ik wat ik echt lief heb. Zo lig ik sinds maanden weer eens te dobberen in de Noordzee. Het schuim van omgeslagen golven bruist langs mijn oren, zonnestralen maken mijn blonde lokken wit en mijn mondhoeken komen maar niet richting de zandbodem onder mij. Ik kan niet geloven dat ik dit zolang heb kunnen missen. Het is een beetje zoals een lang uitgestelde vrijpartij, waarbij je tijdens de daad zweert het vaker te doen, maar de tijd zich er toch steeds tussen wringt.

Tijdens het surfen haal ik mijn enkel open langs een van de vinnen van mijn surfplank; een klein wondje, het stelt weinig voor. Een week later is het nog steeds niet gesloten en begint het meer pijn te doen. Ik probeer zoveel mogelijk op blote voeten te lopen, maar stoot nog een paar keer een teen, waardoor mijn voeten er steeds slechter aan toe zijn. Daarnaast eis ik van kinderen in de gymzaal dat ze schoenen dragen, dus doe ik dat zelf ook.

Tijdens het leren voor het laatste tentamen van het schooljaar hang ik zevenentwintig  A4 ‘tjes in de woonkamer. Ieder middel is verwerkt in een mindmap, verdeeld over verschillende plantenfamilies. Wanneer je nu bij ons naar binnen kijkt, zou je denken dat er iemand met een dwangneurose woont.

Mijn homeopathische blik wordt steeds scherper. De planten die ik herken, geef ik een Latijnse naam. Ongelofelijk dat de natuur ons zoveel te bieden heeft. Zo kom ik in de buitenspeeltuin van de peuterschool de Calendula tegen. Een goudkleurige plant waarvan een prachtig middel gemaakt wordt, dat breed inzetbaar is, en zich vooral kenmerkt om haar bloedstelpende en huidherstellende werking. 

Thuis meng ik een Calendula-korrel uit het homeopathische EHBO doosje met water en smeer het voor het slapen gaan op de wond die maar niet dicht ging en ondertussen ontstoken is. In mijn droom roep ik symptomen passend bij de middelen, bedrijf ik de liefde met mijn vrouw en surf ik buitenlandse golven. 

De volgende morgen is de wond dicht en minder pijnlijk. Ik breng mijn dochters op blote voeten voor het laatst naar school. Zoals de eerste keer en zoals het steeds ging, duiken ze direct in het spel; geen speelhoek is veilig en ik besta niet meer. Met open mond bewonder ik dit wonderschone spel. Dat de oudste dit voor de laatste keer doet vind ik pijnlijk fantastisch.

De Calendula in het tuintje kijkt mij tevreden aan, ik knik, zeg stilletjes bedankt en stap in de auto. 

Kom maar op, met dat tentamen. 

Lees meer:

Een stukje vanuit mijn eerder verschenen boek.

Een stukje over een paarse hangplant.

Een stukje over fietsen door de regen.

Ik ben niet meer actief op social media. Schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief wanneer je op de hoogte wil blijven van komende verhalen.