Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Stripverhaal

Terwijl de knoppen aan de bomen tot leven komen en de temperatuurmeter een kleine 6 graden laat zien heb ik het koud. Mijn vingertoppen willen niet meer richting elkaar. De warmte van mijn thermosfles helpt niet. Zo zie je maar weer, alles is een momentopname. Twee weken terug liep ik in koudere omstandigheden. Ik had het warm gehad. 

Volgens mij is er maar één enkel nu. Ieder moment is een tekening dat weer vervangen wordt door een andere en dat dan heel snel. Waardoor je steeds een andere beleving ervaart. Zo is alles nieuw. Soms heb je het idee een tekenaar te zijn, maar vaker ben je gewoon onderdeel van de tekening.

Leon en ik lopen langs een water omringt door legio bomen. Dit stuk natuur werd ooit aan een rommelig bureau bedacht; wij mensen zijn best in staat iets moois te verzinnen. Het is lekker om jezelf onder te dompelen in de natuur. In de lucht zie ik een zwerm vogels door de dauwdruppels heen en denk ik aan wat Faberyayo in zijn nieuwsbrief schreef. Hij vergeleek een zwerm vogels met een GIFJE. De zwerm verandert schokkerig van vorm, ik het met hem eens. 

We praten over de zin van het leven, over het wel of niet hebben van controle, we analyseren denkprocessen en duiken de diepte in. Zo hebben we het ook over het stellen van doelen en komen tot de volgende hypothese: Wij mensen hebben doelen nodig, anders komen we niet in beweging. Eenmaal in beweging mag je het doel loslaten, want dan gaat het juist om de beweging, om het proces, waardoor het doel zich altijd laat veranderen en wij mensen na verloop van tijd weer een ander doel stellen. Alleen, let op! Staar je niet blind op het doel. 

Het zijn mooie gesprekken. En volgens mij klopt het bovenstaande. Terwijl ik dit schrijf implementeer ik de waarheid ervan. Door de gesproken woorden tot geschreven woorden te vormen ontstaat er nog meer begrip. Een hele brij aan woorden komen in een grote pan terecht. Het staat even op het vuur, borrelend vormen ze een geheel. Ik giet het door een filter, daarna in een andere pan en daar proef je nu het resultaat van.

Zo kwam ik eerst met een doel bij Leon. Hij luisterde en schreef een voedingsschema. Ik kwam in beweging. Nu zijn we een paar jaar verder en ontmoeten we elkaar om een andere reden. Het doel veranderde. Er ontstond vriendschap. Beweging mensen, onderschat niet de kracht van beweging.

Later sta ik op een feestje. Ik drink twee 0.0 en ga weer naar huis. Het is fijn om mensen te ontmoeten, maar het voelt ook als een afscheid. Geen afscheid van die lieve mensen, meer een afscheid van vroegere versie van mijzelf. Op andere feestjes stond ik er namelijk heel anders bij. Ik bleef nooit nuchter en ging nooit als eerste naar huis. Ik zie een GIFJE van mijn vroegere zelf en neem er afscheid van. 

Die middag hadden we het ook over nuchter zijn. Dat zoiets alleen zin heeft wanneer je de intrinsieke motivatie voelt om het voort te zetten. Ik denk dat ik daar nu ben. Al een aantal tekeningen voelt het zo. Geen idee hoe dit verhaal afloopt. Ik weet namelijk niet wie of wat ik ben. De tekenaar of de tekening?

Lees meer om over na te denken:

Een stukje over drempels.

Een stukje over spanning.

Een stukje over het leren voor een tentamen.