Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Stilte a.u.b.

De stiltecoupé doet haar naam geen eer aan, dus neem ik plaats in de eerste klas waar wel gesproken mag worden, maar geen enkel ander persoon aanwezig is. Ik geniet van iedere minuut in de luxe stoel en voel me zowel ondeugend als assertief. Na een bedrijvig weekje gevuld met gillende kinderen van jong tot oud komt de stilte als een welverdiende massage.

Vroeger, ik zou een jaar of tien geweest zijn, begreep ik de juffen nooit wanneer zij de stilte als een gelukzalig moment ontvingen. Ze vonden het zo heerlijk, dat ze het nakijkwerk aan de kant schoven, elkaar tevreden aankeken en de stilte vervolgens doorbraken door er iets positiefs over te melden. Nu mijn trommelvliezen dagelijks de emoties van legio kinderen te verduren krijgen, begrijp ik de stilte eindelijk.

Stilte is een belangrijk onderdeel van het leven. In de stilte kun je meer horen dan je van te voren verwacht. Het biedt een moment van reflectie, inzicht en aandacht. Als je goed luistert kun je de stilte overal horen. Stilte is een wezenlijk bestanddeel van muziek. Er zijn componisten die stukken schreven waarbij de stilte voor een groot deel aanwezig is. Het moment van stilte geeft een extra betekenis aan geluid.

Onderweg dansen mijn ogen over de voorbijschietende landschappen. Het kersverse leven van de lente is zichtbaar en de lammetjes, pulletjes en roofvogels maken van mij een blij mens. Mijn observaties worden onderbroken door een enthousiaste krakende stem door de speakers van de trein. Ik besluit er niet naar te luisteren en pak mijn huiswerk uit mijn tas.

Wanneer mijn hoofd gevuld is met allerlei benamingen rondom primaire en secundaire geslachtskenmerken besef ik, dat straks op de plaats van mijn bestemming, mijn hoofd alleen nog maar voller wordt. Dus schuif ik de piemels en vagina’s aan de kant en pak ik nog een moment stilte.

Voor de deur van de Schrijversvakschool, is het minder stil in mijn hoofd. Spanningen nemen het over en ik voel mij weer als dat jongetje dat ooit een belangrijke penalty tijdens schoolvoetbal miste. Ik loop via drie wenteltrappen naar boven en laat mij imponeren door allerlei chique mensen.

In het klaslokaal stel ik mij als eerste voor. De juf laat merken dat ze het nog al wat vindt, en ik besef dat ik dat zelf nog niet zo had bekeken. Daarna lijkt het alsof ik niet goed word, dat ik achterover val en nooit het slot van mijn verhaal ga schrijven, maar dan zie ik dat het oude lokaal schots en scheef staat en ik werkelijk achteroverleun. #hypochondrie

We praten over termen die ik nog nooit eerder hoorde. Mijn buurman en ik verzinnen een zeer slecht verhaal over een bouwvakker die zijn vrouw met een hamer bewerkt en er wordt een hoop gelachen. Al die tijd ben ik onzeker en bezig mij te vergelijken met anderen.  

Terug in de trein kan ik kiezen om homeopathie te studeren, te starten met mijn eerste schrijfopdracht, gymlessen voor te bereiden, allerlei bankzaken te regelen, de boekhouder te contacten, aan seks te denken of om weer eens een stukje te schrijven voor mijn blog.

Ik besluit om niks van dit te doen, open een blikje bier van het hoogste percentage en luister naar het geluid dat steeds tussen de gesprekken in de stiltecoupé valt.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief.

Lees meer:

Een stukje over afleiding.

Een stukje over de aanslag in Utrecht.

Een stukje over Ajax en de geest.