Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Het geluid van de stilte

Het is ochtend, eerste kerstdag en het maanlicht verlicht samen met de sterren de achtertuin. De jongste speelde dit keer voor wekker. Ze bleef jengelen en met behoorlijk wat moeite verliet ik het bed. Ze lag daar, in child pose, zonder deken met een duim in haar mond. Nog dronken van slaap nam ik haar haar op schoot, terwijl ik zittend mijn ochtendplas liet gaan. Blijkbaar was dit genoeg want wanneer ze weer ligt en de deur dicht gaat blijft ze stil.

Het is vroeg en ik sta buiten in pyjama met sloffen op de koude vierkante tegels. Wanneer ik uitadem komen er wolkjes uit mijn mond. Het is adembenemend stil. Alles en iedereen slaapt nog. Het doet mij denken aan de keren dat ik een meditatie cursus volgde. Daar ging om 04.00 uur de gong. Op die momenten was het ook rustig en kalm. Maar zelfs toen, was er meer geluid dan nu. Daar hoorde je ontwakende vogels, ritselende muisjes en de voetstappen van anderen door het grindpad gaan.

Wanneer er tien dagen niet gesproken wordt ontwikkel je een ander gehoor. Je hoeft je niet meer te focussen op de woorden die iemand met je deelt, er is ruimte voor geluiden van de omgeving. Ik luisterde, en hoorde steeds meer. Op een gegeven moment werden zelfs voetstappen gekoppeld aan mede-mediteerders. De eerste dagen gingen haastig, nog onder invloed van de drukke maatschappij. Later, zo rond dag zeven a acht, werden de passen langzamer, kalmer en zachter.

Deze kerstochtend ontbreekt dat allemaal. Mijn ogen zijn gericht op de hemel. Het pikzwarte met het witte van de maan, sterren en het grijze van de wolken, werken kalmerend. De wolken springen geluidloos van ster naar ster. Alsof ik naar een stomme film kijk. Het geluid van de stilte is wonderschoon. Het moment van uit mijn bed treden was een kriem, maar nu ben ik die kleine dankbaar. Deze stilte was mij ontgaan wanneer zij geen geluid gemaakt had.

Het is de laatste dagen aangenaam bij ons thuis. Mijn vrouw heeft een aantal goede dagen achter de rug en dit heeft invloed op ons allemaal. Later op deze kerstdag, haal ik de jongste nogmaals uit bed. Direct vallen de rode vlekken op haar rug op. Piekergedachten spelen zich af op het filmdoek van het bewustzijn. Terwijl ze speelt, lacht en triviaal gedrag laat zien, blijf ik naar de gedachten kijken. Alsof ik noodgedwongen in een B-film beland ben. Tijdens de maaltijd is haar gezicht opgezet en rood als een kerstbal. Ze gilt. Ik voer al denkbeeldige gesprekken met de dokter, homeopaat en mijn ouders. Het is mijn vrouw die mij uit deze waanzin haalt. Het is mijn vrouw die zegt:

‘Ze moet gewoon iets kwijt. Laten we naar buiten gaan.’

Zodoende gaan wij tegen gewoonte in, na het eten naar buiten. De een zo rood als een kerstbal, de ander wit als een de sneeuw die op deze dagen ontbreekt. Buiten omarmt de kou mij als een knuffel van een oude vriend. Het zorgt ervoor dat ik uitzoom en stop met het kijken naar die irritante B-film. De maan laat zich krachtig zien en we worden er allemaal door aangetrokken. Wanneer de wolken er voor kruipen ontstaat er een spontaan spel. Wij gaan opzoek naar de maan. Kleine R. gilt van plezier en wij doen keihard mee. Zo komt het dat we op eerste kerstavond gillend door de straten lopen, op zoek naar het licht van de maan.

Eenmaal binnen, zijn ze af. Ik breng de kleinste naar bed en haar rode vlekken zijn drastisch verminderd. Met een glimlach bedank ik mijn vrouw voor haar kalmte. En ik zie haar alsof ik haar voor het eerst zie. Dit is mijn enige goede voornemen voor het volgende jaar: ieder moment zien als nieuw, zonder filter, eerlijk en verlicht.

Met de helderheid van een stille vroege kerstochtend, wil ik jullie blijven zien.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Laat je mailadres HIER achter en je bent de eerste die het hoort.