Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Stella Maris

Je bent vandaag voor de tweede keer vier jaar geworden. We vierden het eerder op de peuterspeelzaal. Morgen vieren we het voor de derde keer en dan is het echt feest, alhoewel ik denk dat je vandaag het leukste vindt. We worden namelijk wakker op het strand. De grijze wolken van gisteren zijn aan de kant geduwd door de zon. Het geluid van neerslaande golven op het strand is de beste wekker die we kennen. 

Jullie kruipen beiden bij ons in bed en wij doen alsof we nog in slaap kunnen vallen, maar weten dat het er niet meer in zit, dus denken we alvast aan het eerste bakje koffie. Jij vraagt of je wat in mijn oor mag zeggen. Ik zeg ja, maar vraag je het wel zachtjes te doen want vorige keer vergat je dat.

“Papa, vandaag ben ik echt jarig.” 
“Oh ja? vraag ik. Hoe oud ben je dan geworden?”
“Ik ben vier jaar.”
“Daar geloof ik niks van. Kun je op een been staan? Kinderen van vier kunnen dat.”
“Ja dat kan ik. Kijk maar.”

Ze huppelt door de kamer en valt in mijn armen.

“Oh ja, je bent echt vier jaar, ik zie het.”

Ik zet op een verkeerde melodie een verjaardagsliedje in waarvan ik de tekst ook nog eens fout zing. Robin lacht, Stella kapt het snel af.

“Nee, je mag niet zingen. Vandaag ben ik jarig maar morgen is pas het feest, als we weer in het blauwe huis zijn.” 

Ik lach en geniet van je gezichtsuitdrukking.

Ongelofelijk dat er vier jaar voorbij zijn. Je kwam op de uitgerekende dag binnen drie uur. Er was geen tijd om naar boven te gaan, dus vond alles plaats in de woonkamer, op een Ikea kleed, de gordijnen gesloten met een kier ertussen. Als je goed je best deed had je alles kunnen zien, maar wie doet nou goed zijn best ergens tussen de gordijnen naar binnen te gluren? Geen mens. Wel onze kat genaamd Marcel. Die keek de hele bevalling of het goed ging. Toen ik je voor het eerst vasthield besloot ik je nooit meer te vergeten. 

Het ouderschap is een wereld gevuld met avonturen. Dagelijks loop je tegen obstakels aan, beklim je bergen in heftige stormen en versla je draken zo groot als schoolgebouwen, maar natuurlijk ook: pareltjes, schatten en schitterende diamanten van ervaringen die ontdekt worden, maar die je niet vast kunt houden, je dient het los te laten, hoe mooi of hoe waardevol ook. Ik had nooit gedacht dat het zoveel respect verdient. Het is zo’n onuitputtelijke bron van inspiratie dat ik vaak niet eens weet waar te beginnen met vertellen.

Ondertussen ben je een grote zus, ga je binnenkort naar de basisschool en heb je je eerste golven gesurft. Ik kan vaak nog niet geloven dat we dit aan het doen zijn. Dat er twee dochters bestaan waar we zoveel van houden.

Stella Maris, ster van de zee. We spelen met de golven. Iedere golf die stuk slaat op het zand en vervolgens weer in de zee verdwijnt laat een lijntje achter. Hierdoor lijkt het zand waar we spelen op een landkaart. Iedere stap die we maken bevinden we ons in een ander land. 

“Papa?”
“Ja?”
“Ik wil met m'n vrienden spelen.”
“Oké schat. Ga maar.”

Ze rent naar haar strandvrienden toe. Het zijn dezelfde als gisteravond in de regen. Ik wil mee en kijken of het goed gaat, of ze mee mag doen, of iedereen wel aardig doet, maar doe het niet. Ik begin alvast met loslaten, ook al wil ik dat niet.


Lees meer:

Een stukje dat over egels gaat.

Een ander stukje over een andere verjaardag.

Een stukje over een andere geboorte.

Wil je niks meer missen? Schrijf je HIERONDER in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van komende verhalen.