Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Op deze manier maak je sportend een verschil

Jarenlang heb ik mij geërgerd aan de rommel langs de weg. Dan mopperde ik wat op de mensheid, schudde mijn hoofd en liep door. Thuis smeet ik braaf mijn troep in de prullenbak en een enkele keer was de achterbank van onze auto de prullenbak.

Genieten

Het is ongeveer tien jaar geleden dat mijn hardloopschoenen voor het laatst in contact kwamen met het warme asfalt. Sinds kort geef ik mijn ogen de kost en geniet ik hardlopend van het buiten zijn. Ongeacht het weer. Of de zon schijnt of dat er druppels water naar beneden vallen, het maakt mij niet uit.

Iedere cel in mijn lijf geniet van de buitenwereld, van de natuur. Na een zorgvuldige opbouw merk ik dat het lopen soepeler gaat. Ik krijg meer zuurstof en mijn knieën accepteren meer. Er ontstaat steeds meer ruimte om te observeren, om te genieten.

Rennend opruimen

Mijn zintuigen registreren het leven. Zij zien de ganzen die overvliegen, zij horen varkens gillen, zij voelen de wind en de zon, zij ruiken het gemaaide gras.

Zij zien ook de troep die wij mensen achterlaten.

De eerste ronde dat ik dit echt begon te zien, liet ik het nog liggen en rende ik met mijn hoofd naar beneden, net wat harder, verder. Een schaamtegevoel nam de overhand. De tweede keer dacht ik er anders over.

Wat nou als ik wat opruim? Wat nou als ik iedere keer dat ik zo aan het genieten ben van mijn gezondheid, mijn lijf en onze natuur, wat meeneem?

Al gauw waren mijn handen vol en ging het lopen weer wat minder soepel. Volgende ronde nam ik een vuilniszak mee en vulde ik deze tot de helft.

Na vier rondjes van ongeveer 4 kilometer kon ik thuis een hele vuilniszak met afval vullen.

Samen een verschil maken

Ik weet dat dit maar een speld in een hooiberg is. Dat dit maar een ini mini beetje verschil maakt. Maar van struisvogelgedrag verandert er nooit wat. Ik had al lang genoeg mijn kop in het zand gestoken.

Op deze manier werk ik aan mijn gezondheid en help ik de natuur. Mijn lijf geniet van de beweging, mijn geest geniet van mijn keuze om spullen op te ruimen.

En waar het mij echt om gaat is het volgende:

Iedere keer dat ik op deze manier ren, maak ik een connectie met iemand. Iemand geeft mij een glimlach, of een schouderklopje, of een duim of ik raak in gesprek met een fietser of wandelaar.

Dit geeft mij vertrouwen. Dit geeft mij het gevoel dat ik wel degelijk een verschil kan maken. Want zo ontstaat er een kleine kans, dat diegene, die mij een compliment geeft, dit weer met iemand anders deelt.  

Bijvoorbeeld:

‘’ Na, wat ik nou toch zag. , zegt Truus.
‘’ Vertel Truus, zegt Chantal, terwijl ze met haar prachtige ogen knippert.
‘’ Ik zag een blonde jonge gespierde man met een enorm knap gezicht en een goed stel hersens, genaamd Willem Meester. ‘’
‘’ Echt waar Truus?’’
‘’Ja echt waar, Chantal.’’
‘’Hij was duidelijk gelukkig en een schrijft geweldige stukken tekst.’’ Truus zucht even en veegt het zweet van haar voorhoofd.
‘’Ga verder schat,’’ zegt Chantal.
‘'Die heerlijke vent was aan ‘t rennen en opruimen. Het was echt ongelofelijk.’’
“Oh, my god, echt waar Truus? Wat een geweldig persoon.’’
‘’Zullen we direct een paar hardloopschoenen kopen en hetzelfde gaan doen?’’
‘’Ja, dat is goed alleen niet voordat we de krant gebeld hebben.’’
‘’Hallo, met Truus en Chantal…

Etc. etc.

Zo zet je met elkaar wat in beweging. Zo maken we samen een verschil.

Verantwoordelijkheid nemen begint eerst bij jezelf.  

Help je mee?

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memories van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.