Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Spelen

‘Ik wil schrijver worden,’ zeg ik, nadat ik op Facebook positieve berichten lees over een geplaatst stukje

Vrijwel direct is er twijfel.

‘Ga ervoor, schrijf een boek, stuur wat naar magazines, doe je ding.’

Mijn lieve vrouw; ze gelooft in mij. Zelden heb ik dat geloof. Zeker wanneer er weinig of niks van reactie komt. Nadat ik wat plaats, ben ik als een stokstaartje op mijn hoede. Dan ligt er een extra uitdaging om afspraken na te komen.En waarom? In het geval van het schrijven is dat duidelijk; ik wil er graag mijn beroep van maken. Maar het gaat verder dan schrijven. Eigenlijk komt het in bijna alles terug. Misschien herken je het.

Via via vond ik Ido Portal op youtube. Hij heeft het over spelen, je vrij voelen, jezelf zijn. Dus ik naar de sportschool. De muziek hard. Childish Gambino als achtergrondgeluid, snelle harde dreunen op de voorgrond. Bij binnenkomst geen zin meer. Het oppompen van mijn sullige spiertjes, in de spiegel kijken, het vergelijken met andere spieren, weer in de spiegel kijken, deze loop verveelt op den duur. Boven een donkere zaal. Perfect om stiekem te spelen. Met de woorden van Ido Portal in mijn achterhoofd de zaal in.

Ogen dicht en bewegen.Ik begin zowaar te dansen, te springen, raar te doen. Moderne dansers zijn er niks bij. Er gebeurt iets; ik raak geëmotioneerd. Nat van het zweet, maar ook van de tranen. Het album van Childish, zijn woorden, de beats, ze pakken mij. Ik laat alles gaan: woede, verdriet, angst, ik smijt het naar buiten zoals men dat ook met oude schoenen richting jankende katten doet. Korte, heerlijke, bevrijdende momenten, onderbroken door het stokstaartjes gedrag. En juist dit zorgt voor nog meer emotie.

Het besef steeds bezig te zijn met wat anderen van mij denken. Dat de oordelen van anderen mij zo in de tang houden. Wat een gemis. Dit was weg op de momenten dat ik de muziek toeliet, de ogen sloot en speelde. Jezus wat een heerlijk gevoel. Rollend over de vloer.

‘Hoi, vind je het niet donker?’
‘Oh, hoi, nee hoor, ik ben gewoon even, ja…’

Direct weer dat gevoel van op mijn hoede zijn. Ik voelde mij betrapt, net als vroeger in de supermarkt, toen ik een pornoboekje kocht en vroeg of ze ook inpakpapier hadden.

‘Nee joh, dat is prima toch, even checken of de ramen dicht zijn,’ zei het puberende meisje
‘Okee, nee hoor het is goed zo.’

Ik doe een poging om mijzelf te verdedigen, maar het is te laat. Het oordeel al geveld. Het veel jongere meisje verlaat de zaal. Ik lig als een vaatdoek met schaamtegevoel op de grond. Ik wil mijzelf uitwringen en de schaamte door het afvoerputje van mijn ziel spoelen. Na enige tijd doe ik dat ook.

Vergelijkbaar met het kabbelende water van een rivier. Het was er, en het ging. Lichamelijk dan tenminste. Nu ik dit schrijf voel ik het weer. En zo, kun je in een vicieuze cirkel stappen. Dat doe ik niet ; dat heb ik al lang genoeg gedaan.

Nog één nummertje, ik speel tot ik geen lucht meer in mijn longen heb. Zeiknat, leeg en met een klein beetje acceptatie stap ik richting de kleedkamers. Ik kleed mij uit, kijk in de spiegel en voel minder oordelen.

Voor een moment was ik een danser, een spelende artiest en liet ik al mijn eigen oordelen los. Net zoals ik op een dag spelend schrijver zal zijn.

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memoires van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.

Ben je een vergissing tegengekomen? Ik stel het op prijs wanneer je mij dit meldt.

Delen = lief