Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Spanning

Deze vroege ochtend maakt het niks uit dat lantaarnpalen de dijken niet verlichten. De maan laat namelijk haar hele gezicht zien. Ik had heel bewust gekozen voor een vroege ochtendrun. Het brengt mij in een ultieme staat van tevredenheid, alsof ik de wereld daarna beter aankan. 

Waar ik overdag genoeg hardlopers tegenkom, kom ik op deze momenten alleen mijzelf tegen. Het werkt therapeutisch. Daarnaast geeft het een kick, iets waar ik blijkbaar nog naar verlang. Het zou veel makkelijker kunnen: ergens op een loopband in een verlichte, verwarmde sportschool, met een geprogrammeerde run, en medewerkers met kersttruien aan, maar dat werkt niet voor mij.

Ik zoek juist die spanning, die ik ook vind in de zee tijdens het surfen, tijdens hardlooptochten in het donker, tijdens het kijken van een spannende film, en voorheen zocht in verdovende middelen. Ik herken die spanning in de ogen van mijn dochters wanneer we monstertje spelen.

Soms, wanneer ik weer een boek met enge beesten en spoken hoor voor te lezen aan Rosie, vraag ik mij af of zij later ook de weg met de meeste spanning bewandelt. Meestal wordt ze namelijk wakker, bang voor de spoken die ze eerder bewust op zocht. Dan hoop ik dat ze al eerder afslaat en komt op een locatie waar je al die hoogtepunten niet meer nodig hebt om je compleet te voelen. Dat zij dan als mens het enige is wat ze nodig heeft.

Die spanning, het geeft een levend gevoel, het is een bruisende energie waar geen ruimte is voor toen of hoe het zou kunnen gaan. Er is enkel het huidige moment. Een alerte houding die dieren, jonge kinderen en topsporters hebben. 

Wellicht is dat wel de reden dat ik zo graag met kinderen werk, aan yoga en sport doe; ik wil weg van de spoken uit het verleden, ik wil uit de verhalen van de toekomst. Dit is tevens de reden waarom meditatie mij zoveel tegenzin maar ook enorm veel brengt. Wanneer ik voor het lopen ook nog mediteer, zie ik hoe gek mijn hoofd soms doet. Dan zie ik dat ik niet mijn hoofd ben, maar zoveel meer.

Binnenkort wanneer ik door het verkopen van honden die nooit hoeven te kakken mijn eerste miljoen euro verdien, klop ik bij Musk aan. We drinken thee, hij earl gray, ik kamille. Ik leg hem uit dat er een machine mag komen die het menselijke brein zo kan activeren dat al die onbenulligheden geformatteerd worden. 

Willen we dat niet allemaal? Wat heb je nog aan verhalen die over toen gaan? Heeft het echt nog zin om jezelf naar beneden te halen om iets dat eerder plaatsvond? Ik snap er vaak niks van dat hersenen die nutteloze verhalen herhalen. Alsof er een cd’tje is blijven hangen en nergens de muteknop te vinden is.

Op deze momenten vergeet ik dat wij eigenlijk niet zonder verhalen kunnen. Het is ons bewustzijn. Wij navigeren door de wereld en verklaren de wereld aan de hand van verhalen die we onszelf vertellen over onszelf, de wereld, de toekomst en het verleden.

Een mensenleven zonder problemen bestaat niet. En zonder verhalen ook niet. Dus vertel een beter verhaal en je krijgt er betere problemen voor terug.

Voor nu is dit het verhaal: De wekker gaat, ik trek mijn hardloopschoenen aan, trap in de hondenstront en ren weg voor mijn vrienden: Toen en Toekomst.

Lees meer stukjes om over na te denken:

Een stukje over plogging (rennend opruimen).

Een stukje over omdenken.

Een stukje over hypochondrisch gedrag.