Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Sinterklaas en de leeuwen

Ik voel mij een leeuw met allemaal leeuwinnen om me heen. Er ligt een welpje op mijn schoot. Beiden liggen we op de bank waar we de luiheid toelaten. Terwijl we naar het plafond staren vraag ik haar wat ze ziet.

“Daar een tijger, een boze kikker en de leeuw. Jij papa?”

“Ik zie een vader, gelukkiger dan een kind op zijn verjaardag. Ik zie dat ik eindelijk lui mag zijn. Bedankt daarvoor.”

Verder spreken we zonder dat we woorden gebruiken. Ruim een uur geeuwen we als ons favoriete dier. We spreken non-verbaal, een universele taal, de taal van de liefde die we allemaal spreken, maar zo vaak niet verstaan.

Ik krijg een paar voeten in mijn mond. De een met sok, de ander zonder. Ik reageer door een klein hapje te nemen van één van haar benen. We lachen, verder blijft het stil. Instinctief tillen we ons hoofden op, dan kijken we elkaar aan en glimlachen we met onze ogen.

Ik mijmer over intenties die ik eerder die ochtend het universum in stuurde. Over dat ik in mijn kracht wil staan, over nog meer rijkdom, gezondheid, over mijn intentie om zoveel mogelijk ouders en kinderen lichter en bewuster door het leven te laten gaan. Mooie, hartverwarmende bedoelingen, maar allemaal gericht op meer. Op dit moment met z'n tweeën op de bank heb ik alles. Ik zou kunnen sterven en verdwijnen op een wolk van geluk.

Voor even vallen we samen in slaap. Ik droom over een feest dat mensen vroeger vierden. In deze droom schuine streep herinnering waren cadeautjes leuk, maar daar ging het niet om. Het samen met de familie zijn was het werkelijke cadeau. Opa in zijn luie stoel, Oma die stoofpeertjes maakte, het lachen wanneer één van de kleinkinderen te gulzig op een kruidnagel beet.

In deze droom herinner ik mij weinig over een man met een baard en een donker persoon met de naam Piet. Daar draaide het niet om. Het ging om de verbinding; dát was wat die donkere dagen vorm gaf. Het was mijn kapstok waaraan ik alle fijne herinneringen ophing.

Voor ons is bij het Sinterklaasfeest het gevoel verdwenen. De universele taal, de taal van de liefde, de non-verbaliteit, verstaan wij rondom deze dagen niet meer. Het is inderdaad een kinderfeest en een traditie in ons land. Maar een traditie houd je als volwassenen in stand en geef je door aan je kinderen. Het is dus net waar je waarde aanhecht en je aandacht naartoe gaat.

We geven dit jaar aandacht aan kerst. Waarom? Tijdens kerst zie ik geen foto’s van zeurpieten of vechtende demonstranten. Het voelt beter en oprechter voor ons. De non-verbale taal rondom kerst verstaan we wel.

Het welpje maakt me wakker. Ze zit nog steeds in haar rol en likt aan mijn wang. Mijn ogen treffen die van haar. Ik voel verbinding. Later halen we de kerstboom van zolder en verbinden we de lichtjes met het stopcontact.

We versieren het hele huis en luisteren naar Tony Bennet en Lady Gaga. Nog steeds zijn we leeuwen. We brullen tussen de melodieën door.

“Kijk papa wat mooi”, roept het oudste leeuwinnetje.

Ik zie twee afgebroken kerstlichtjes in de gaatjes van het stopcontact en kom in actie. De stroom gaat eraf. Het is donker en ik vraag of ze bij me komt. Bij mij op schoot leg ik uit wat stroom met je kan doen. Ze is geschrokken en ik haal de afgebroken puntjes uit de gaatjes. Daarna gaat de stroom weer aan en vraagt ze of de stekker erin mag.

“Doe jij het maar schat.”

Ze kijkt me met grote ogen aan. “Mag dat dan?”

Ik knik en zie haar vertrouwen groeien.

Later liggen we uitgeput op de woonkamervloer. Tevreden kijken we naar de dansende lichtjes op het plafond. Ik zie een groep eigenzinnige leeuwen. Ik zie geluk, liefde en kracht. Ik zie verbinding.

Lees meer stukjes over de liefde:

Een stukje over het verdelen van liefde.

Een stukje over hoe we samen de wereld gaan redden.

Een stukje over uitgesproken wensen en blokkades.