Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Senioren

Het stukje tussen Castricum en Zaandam flitst voorbij. Het doet me denken aan een landschap van M.A. Koekkoek. Voor mij zitten twee ouderen. Het zijn vriendinnen, dat is duidelijk; ze spreken over zaken die je niet direct met vreemden deelt. Dat ik (een vreemde) meeluister maakt niks uit.

Ik lees een boek over planten. De Bellis Perennis is een bijzondere plantje, dat we allemaal kennen. Het Madeliefje zie je op ieder grasveld staan. Het wordt vertrapt of gemaaid maar komt altijd even mooi weer terug. Dit zie je ook terug in het homeopathische geneesmiddel. De Bellis Perennis patiënt is getraumatiseerd, heeft last, maar speelt mooi weer en houdt zich groot.

Ik wil verder lezen maar kan mij moeilijk concentreren door de geluiden om mij heen. Voor mij is het een raadsel hoe sommigen kunnen verdwalen in stukken tekst. Alsof ze de rest van het geluid uitzetten en nergens last van hebben. Geef mij maar bewegende beelden of muziek, dan ben ik verdwenen.

‘Kan die van jou foto’s verwijderen?’
‘Ja, deze wel, mijn vorige niet.’
‘Ik stuur je een filmpje van mijn klein kinderen. Toch vreemd hè? Zulke grootse beelden versturen naar zo’n klein voorwerp.’
‘Ja het blijft een vreemd iets. Oh wacht, ik heb nog geen streepjes.’

Het geluid van een ontvangen bericht galmt door de coupé. Dit wordt gevolgd door gelach, gegil en huilende kinderen. Beiden dames laten filmpjes aan elkaar zien, dwars door elkaar. Doordat ze boven de schelle geluiden uitpraten ontstaat er golf van afleiding en ervaar ik een duidelijke afkeer naar het tijdperk van de mobiele telefoon.

Ik probeer er een eind aan te maken door nadrukkelijk het leeswerk aan de kant te leggen, te zuchten en even hun kant op te kijken. Niets van dit maakt indruk; ze zijn beiden verdwaald achter de mobiele apparaten.

Plotseling stopt het. Ik kijk op vanachter mijn boek en snap waarom. De telefoons zijn opgeruimd en ze starten een gesprek over hun favoriete handtassen. Dit geluid kan ik als achtergrondgeluid beschouwen en hierdoor ontstaat er eindelijk de concentratie die ik al de hele reis zocht.

Ik lees dat de Bellis Perennis patiënt gekwetst is; ze houden zich groot, lachen vriendelijk, maar voelen zich van binnen vertrapt en beschadigd. De vergelijking met het Madeliefje vind ik prachtig. Het is in mijn ogen een houding die je veel terugziet op social media.

“Dames en heren, we naderen over enkele ogenblikken station Amsterdam Sloterdijk.”

De stem van de machinist haalt mij uit mijn concentratie. Ik ruim mijn spullen op en heb even oogcontact met een van de dames. Ze lacht vriendelijk naar me, ik doe hetzelfde. Wat voor middel zou er bij haar passen?

Ik groet de dames en loop richting de deur. Ze groeten terug. Wanneer ik naar beneden loop hoor ik een van de oudere dames zeggen:

“Hij groet, maar we hebben toch helemaal niet met hem gesproken?”

De ouderen van tegenwoordig, jullie worden steeds bijdehanter. Lees eens een goed boek of maak een afspraak bij een ervaren homeopaat.


Lees meer:

Een stukje over een voordracht op de Radio.

Een stukje over een film en over ouderschap.

Een stukje over treinreizen met mijn oudste dochter.