Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Scrollen is het nieuwe roken

De meesten mensen op het gevulde perron hangen gebogen over een smartphone. Twee van die mensen – langer de menigte – staan rechtop. Ze kijken elkaar aan, halen de schouders op en glimlachen.

In mijn mail lees ik: Scrolling is the new smoking. Hier ben ik het mee eens. Ga het maar eens na. Grote kans dat jij – net als ik dat ook vaak doe – tijdens een moment van verveling, je mobiel pakt.

De jongeren in de metro nemen plaats en verdwijnen in een digitale wereld. De ouderen staan. Met een kleffe hand hou ik een paal vast; iets wat ik normaal liever niet in het openbaar doe. Ik ben omsingeld door mensen. Genoeg volk om een kleine popzaal mee te vullen. Normaliter is dit een ongemakkelijke situatie. Wat zouden al die mensen wel niet over mij denken? Zijn mijn kleren netjes? Zit er geen sla tussen mijn tanden? Er is niemand die mijn kant op kijkt.

‘s Avonds op bed komt de dag als een korte film voorbij. Ik oefen dankbaarheid en zet intenties neer. Een daarvan is: Ik gebruik twee keer per dag social media. Dit koppel ik bewust aan een getal. Twee keer is genoeg. En op de dagen – geloof mij die zijn er – dat ik hier ruimschoots overheen ga, is dat een duidelijk signaal, dat ik afleiding zoek, en ergens voor op de vlucht ben.

Het grootste voorbeeld dat kinderen hebben zijn de ouders. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen sociale vaardigheden ontwikkelen, zichzelf leren uiten en zo aan hun behoeften komen. Wij mensen zijn namelijk sociale wezens. Wanneer ik thuis meer dan twee keer social media gebruik, geef ik een voorbeeld aan mijn kinderen, dat niet overeenkomt met mijn intenties.

Ik geloof dat meer mensen baat hebben bij het maken van (persoonlijke) afspraken. De afgelopen dagen in de vakantie, heb ik bijna geen kind gezien. Waar zijn de gevulde speeltuinen? Waar zijn die rijen voor de kabelbaan gebleven? Kinderen kopiëren oudere mensen. Daar liggen juist de kansen. We kunnen het invullen zoals we willen.

Zo was er laatst een voetbalwedstrijd op tv. In de pauze ging de camera langs het publiek. Op deze zondag waren veel vaders met kinderen zichtbaar. De kinderen zwaaiden, de vaders – gericht op een telefoon – hadden niks door.

Welk voorbeeld willen we geven?

Ik mis de geluiden van spelende kinderen, van het geratel van de fietsen met kaartjes tussen de spaken. Ik mis belletje lel; zelfs de waterballonnen in mijn nek, mis ik.

Laten wij het voorbeeld zijn en verschil maken. Wat vind je van dit voorstel?: Volgende keer je telefoon thuis. Het lichaam rechtop, een open houding, je voelsprieten uit. Maak contact en verbinding. Sociale drempels verdwijnen, aandachtsstoornissen, concentratieproblemen, dat allemaal, wordt minder.

Op het perron kijk je om je heen; je bent niet meer de langste, want er staan meer mensen rechtop, en je glimlacht naar elkaar. Je hebt verbinding, waar geen wifi code tegenop kan.

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memoires van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.

Ben je een vergissing tegengekomen? Ik stel het op prijs wanneer je mij dit meldt.

Delen = lief