Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Schrijven en hardlopen

Dat ik graag schrijf is u vast wel duidelijk geworden. Als u de laatste tijd meeleest is mijn liefde voor hardlopen u ook geen geheim. Het zijn twee vrienden die elkaar ontmoeten tijdens de tochten die ik afleg.

Schrijven is naast hobby ook: gevoel, puzzelen met gedachten, verbindingen leggen tussen wat was, is en gaat komen. Het biedt duidelijkheid in een donkere tijd of schaduw op een zonnige dag. Het geeft mij zekerheid maar helpt mij ook herinneren aan onzekerheid. Want wanneer is iets goed? Wat zijn de maatstaven van een goed verhaal? Wanneer ben ik tevreden?

Misschien is schrijven wel voor mij wat mannen voor vrouwen zijn en andersom, of in de tijd waarin alles mag en mensen genderneutraal kunnen zijn: wat een levenspartner je kan bieden: namelijk balans. Voor mij is schrijven naast hardlopen van essentieel belang.

Het bracht mij dan ook in een staat van naderende zaligheid toen een van mijn vrienden mij tien euro stortte. Niet vanwege het bedrag, wel vanwege de boodschap die erachter zat. Er mocht namelijk maar één enkel iets van gekocht worden: een boek over hardlopen ‘en schrijven van één van onze favoriete schrijvers: Haruki Murakami. 

Ik kocht het en begon met lezen. Na een aantal bladzijden legde ik het weg en trok mijn hardloopschoenen aan. Dat is wat goede schrijvers doen, zij zorgen ervoor dat ik zo geïnspireerd raak dat er niets anders op zit zelf aan de gang te gaan.

Buiten was het stil. Zo stil dat ik meer hoorde dan ooit daarvoor. Een spoor van wolkjes uitgeademde lucht achtervolgde mij. Ik liep hier in alle vroegte en de pennen in mijn hoofd dipten in het inkt van mijn bewustzijn. Met mijn zintuigen slurpte ik de omgeving op.

Het geluid van de stilte maakte mij nederig. Heel bewust maakte ik contact met een diepe dankbaarheid die ik nooit eerder voelde. Op mijn favoriete stuk - een oude kronkelende dijk met uitzicht op de weilanden van Noord- Holland - , trok het geluid van overtrekkende ganzen mijn aandacht. Verschillende zwermen vogels maakten van de lucht een bezige bedoening.

Er vlogen ganzen, tureluurs, kraaien en meeuwen in grote hoeveelheden voorbij. Een buizerd op het hek en een biddende torenvalk op de achtergrond maakten het schouwspel compleet. Ik vroeg mij af of deze dieren ook aan kerst deden. Zouden ze mensen eten en een klein huisje in hun bomen plaatsen?

De ganzen vlogen als een richtingaanwijzer in de hemel. Een grote pijl in de lucht bepaalde mijn koers; ik zou rennen waar zij mij heen zouden leiden. Aan het einde van de weg zag ik mijn vriend verschijnen. Hij met zijn prachtige vriendin en bijzonder mooie hond, kwamen mij deze kerstochtend tegemoet rennen. Precies die vriend die mij eerder een boek cadeau deed over hardlopen en schrijven. 

En zo viel alles samen. Het is bijzonder hoe het leven zich ontvouwt tot een grote verhalenbundel. Ieder heeft zijn eigen hoofdstuk bestaande uit verschillende paragrafen. Soms kom je voor in het verhaal van een ander en vice versa, de ene keer speel jij de hoofdrol, de andere keer ben ik aan de beurt.

De rest van mijn tocht herhaalde ik de volgende woorden: hardlopen, vogels, vriendschap en schrijven. Dit bijzondere moment mocht niet verloren gaan. Iedere stap op de grond koppelde ik aan een van deze woorden. Als setjes gewichten in een sportschool trainde ik met deze woorden mijn brein. Schrijven is dus naast alles wat ik al schreef ook fitness voor je hersenen.

Thuis probeer ik het tafereel dat plaatsvond te vangen, er een hoofdstuk van te maken. Ik probeerde het leven te vangen met woorden, maar wie weet is het allang al geschreven. Deze woorden zijn namelijk niet van mij. Niks is van iemand. 

Ooit lees ik dit terug. Dan weet ik of het mij gelukt is. Misschien leg ik het halverwege wel weg en ga ik direct aan de gang.

Lees meer stukjes over schrijven en hardlopen:

Een stukje over het volgen van een schrijfcursus.

Een stukje over hardlopen met een kater.

Een stukje over het boekenbal.