Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Verliezen is de zwaarste sport

Vorige week, speelde ik voor assistent schoolvoetbalcoach, schuine streep mascotte, schuine streep vraagbaak voor kinderen en ouders. Ik speel al een tijdje voor meester, maar dat is klaarblijkelijk niet genoeg voor mijn altijd om meer schreeuwende geest.

Er tekenen zich wat witte lijnen voor mijn voeten. Het lijkt op gras met een coupe soleil. Binnen deze lijnen rennen kleine mensen. Ze hebben allemaal dezelfde kleding aan, luisteren naar andere namen, maar vallen wel onder één noemer: de naam van de school.

De betekenis van de afkorting TEAM noch de sport voetbal wordt begrepen. Ze dansen wat rondom een bal, verschillende imitaties van Ronaldo leiden tot balverlies. Maar plezier is aanwezig en in die zin ben ik een zeer succesvolle assistent coach.

Buiten de witte lijnen zijn er ook wat mensen. Sommigen dragen witte doeken met aanmoedigende teksten. Ze zijn wat groter en ouder dan de exemplaren binnen de witte lijnen. Het zijn voornamelijk moeders en een aantal dragen naast een spandoek ook nog wat kleine mensjes.

Wanneer er aanwijzingen gegeven worden, wordt er gesproken met aandacht. Zoals een radioverslaggever spreekt: niet te hard, niet te zacht. Sommige kids verstaan dit niet.

Gelukkig zijn daar dan nog de spandoek- , kleinemensjesdragende moeders die op een heel andere toon met hun kroost praten. Het is of alles via de speakers van het voetbalveld gaat. Alle coaches van het veld zijn onverstaanbaar geworden en ik voel mij als één van de vele groene grassprieten: onopvallend en vertrapt.

Doelpunten scoren, daar doen wij niet aan. We ontvangen ze alleen en dit is een veel zwaardere sport. Veel mensen zien dit over het hoofd . Op tv treffen we niks anders dan dat verliezen een verschrikking is. Emoties als: woede, verdriet en teleurstelling worden op ze afgevuurd. Alles draait om winst en dat is vaak ook het enige wat beloond wordt in deze wereld.

Terwijl er bij verliezen ook kansen liggen. Hier komt veel meer bij kijken. Je dient om te kunnen gaan met emoties, met ouders en verwachtingen. Er staan ouders langs de lijn die al die vervelende emoties van het verlies lastiger vinden dan de kinderen zelf.

Bij je rot voelen (door verlies of wat dan ook) ligt er steeds een kans. Voel dit gevoel maar eens. Accepteer het, onderzoek het, laat het er volledig zijn en kom tot de conclusie dat er geen verschil tussen winnen en verliezen zit. Beiden horen bij het leven en beiden zijn zo weer voorbij.

De kinderen zijn kampioen geworden in het verliezen. De tegendoelpunten worden gedragen zoals helden flatgebouwen boven het hoofd tillen.

Er zou een prijs moeten zijn voor teams die alles verliezen. Geen troostprijs. Nee, dat woord dekt de lading niet. Er valt niks te troosten. Het hoort minimaal de beker van de Champions League te zijn, of voor ieder kind een gouden voetbalschoen. Ronaldo heeft er toch al genoeg.

Laten we dit gewoon doen. Laten we dit jaar niet PSV als kampioen kronen, maar het schoolvoetbalteam dat het meeste tegendoelpunten om de oren kreeg, en ondanks weer of wind toch doorging.

Al dat geschreeuw richting je hoofd en dan toch nog met een glimlach binnen die witte lijnen gaan staan, je best doen, elkaar aanmoedigen, wisselen zonder gemopper en na een brul van de coach je troep opruimen?

Dit noem ik eersteklas superhelden, kampioenen van het hoogste soort.

Dus hierbij een oproep aan alle ouders, leerkrachten en verzorgende: leer eerst zelf verliezen, om vervolgens een kind dit te leren, zodat ze er als winnaars uitkomen, ongeacht de uitslag van de wedstrijd.

Lees je deze verhaaltjes graag?Je kunt je er gratis op abonneren. Binnenkort verschijnt mijn boek: ‘Een poëziealbum van een schatzoeker’, memories van een vader, idealist en wereldverbeteraar.