Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Waarom energie verspillen aan weggooien, terwijl je het ook kan gebruiken om op te ruimen?

Ik kijk naar de marathon van New York. Mijn hardlopershart wordt wakker, mijn voeten stappen richting mijn schoenen, mijn handen trekken ze aan. Butter eindigt op de zesde plek. Dat doet toch wat met mij. Iemand uit eigen land, dat motiveert.

Dit keer ren ik zonder plastic zak. Ik train voor de wedstrijd waar we ons voor hebben ingeschreven komende februari. Mijn doel is om deze 10 km zonder blessure uit te lopen. Tijden komen later wel, eerst maar eens mijn lijf een Forrest Gump boost geven.

Buiten is het prachtig. De zomer is voor één dag op vakantie in de herfst. De grond is vochtig en de zon maakt het met haar prachtige stralen langzaam droog. Alsof je met een strijkbout over een nat overhemd gaat.

Het gaat lekker. Mijn voeten voelen licht, alles gaat soepel. Als een havik scan ik de omgeving. Ik kan het niet helpen, het valt mij op dat er geen rommel ligt.Het is er groen, het is schoon. 

Wanneer ik langs de plaatselijke varkensboerderij ren en een varken hetzelfde geluid hoor maken als een Orc met kiespijn, word ik opstandig. Dan ben ik extra blij dat ik als veganist deze route afleg. Dat ik mijn brandstof haal uit groen in plaats vanuit het bloedende rood.

Halverwege mijn route, hangt er een vogel stil in de lucht. Ik leerde laatst dat dit bidden heet en dat roofvogels met de naam torenvalk dit graag doen. Wanneer ik dichterbij kom, laat hij of zij zich meenemen door een warme windvlaag.

Ik kijk naar een vogel die de liefde bedrijft met de lucht. Er wordt gedanst op klassieke muziek waarbij iedere noot prachtig gestreeld wordt door een vleugelslag. Het is een waar spektakel en ik zit op de voorste rij van de voorstelling.

Ongeveer tweehonderdvijftig stappen verder kom ik op een pad waar veel scholieren fietsen. Hier ligt zoveel rommel dat ik mijn training loslaat. Ik pak wat ik dragen kan en ren verder. Er toetert een auto naar mij. Een man met een grote zwarte bril kijkt mij aan. Ook al zie ik zijn mond niet, zijn ogen brengen zijn emotie op mij over. Hij is blij. Met mijn opruimactie maak ik hem blij. Hierdoor ben ik ook blij.

Wanneer ik de eerste prullenbak tegenkom, gooi ik mijn buit op het gras. Als een trotse rover kijk ik naar mijn verzameling. Het enige wat ik zie zijn blikjes energiedrank.Wat zonde zeg.

Waarom energie verspillen aan weggooien, terwijl je het ook kan gebruiken om op te ruimen?

Wat mist er in ons onderwijs, dat er nog steeds zoveel troep langs de weg te vinden valt?

Of hoort het er nou eenmaal bij? En heb je in het leven mensen die opruimen en mensen die rommel maken?

Lees je deze verhaaltjes graag? Je kunt je erop abonneren.Binnenkort verschijnt mijn boek:‘Een poëziealbum van een schatzoeker’  memories van een vader, idealist en wereldverbeteraar.