Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Reizen

Ik zweet, op zich niet heel bijzonder, wil het niet zo zijn dat ik nagenoeg niets onderneem, ik buiten op een bemoste oude stoel in de achtertuin zit en het volgens mij ergens halverwege oktober is. De zon schijnt zoals in augustus en mijn gedachten bevinden zich ergens in het verleden of in de nabije toekomst.

Vroeger keek ik naar Back to the future en droomde over auto’s waarmee ik en mijn neef konden tijdreizen.  We hunkerden naar volwassenheid zodat we groot genoeg waren om met duizenden vrouwen het bed te delen en om eindelijk te kunnen dunken.

Nu reis ik dagelijks door de tijd en vind het alleen maar irritant, geef mij maar een vliegend skateboard. Waarom wil mijn geest zo vaak weg uit de huidige situatie? Wat is er mis met het nu? Ik kan werkelijk waar niets verzinnen wat nu ontbreekt maar toch staan die vervelende Toen en zijn grotere broer Hoe het zou kunnen zijn steeds paraat. Mee te gluren, klaar om toe te slaan wanneer er een moment van onoplettendheid aanbreekt.

Zelfs in het water ben ik regelmatig onderweg. Natuurlijk van golf naar golf, maar ook bezig met het maken van sprongen op een verzonnen tijdlijn in de oceaan van gedachten. Alleen wanneer ik dans op de golven snoer ik de monden van die vervelende tijdreizigers. 

Dus de oplossing is vrij simpel: vaker surfen. 

Mocht je jezelf herkennen in het bovenstaande, nodig ik je uit om datgeen te doen waardoor je de tijd even vergeet. Ik had ooit een buurman die klokkenmaker was en die liep altijd met zijn ziel onder zijn arm. Hoe meer je de tijd vergeet hoe meer je leeft. 

Daarnaast is er ook een stem die steeds ergens iets van vindt. Zo lag ik een paar weken geleden in de zee. Het was hoogwater, de zon ging bijna onder en de golven braken vlakbij de kust. Het strand stond vol met mensen. Ik weet niet of je wel eens een surfwedstrijd gezien heb, maar dan staan mensen op een kluitje te gluren naar een stuk minder mensen in het water. 

Die stem in mijn kop, laten we hem Ego noemen die maakte hier een mooi verhaal van. Ego vertelt graag verhalen. Het is aan jou om scherp te blijven en om niet al die verhalen te geloven. Alleen schrijft dat makkelijker dan het in werkelijkheid is.

Iedere golf die ik pakte waande mij steeds verder in de wedstrijd. Na tien golven stond ik in de finale. Al die mensen stonden daar voor mij. Er werden nu zelfs foto´s gemaakt. De ene flits volgde na de andere en ik kon mijn ogen niet geloven. Eindelijk was daar de mogelijkheid om meer te surfen. Ik zou ontdekt worden, voortaan mijn geld verdienen met spelen in het water, en zou eindelijk alleen nog maar in het nu zijn.

Op dit moment begon ik met kwijlen. Ik werd haast hondsdol van het idee. Willem Meester als pro, en dat op zesendertigjarige leeftijd. Pas op het moment dat de zon bijna niet meer zichtbaar was en mijn armen als gekookte spaghetti waren dreef ik terug naar de kust. Daar stonden nog tientallen mensen te flitsen, te springen en te juichen. Echt waar? Is dit hoe het leven van een rockster eruit ziet? Hoe zou ik reageren wanneer ze vechtend om een handtekening voor m’n neus staan? 

Eenmaal uit het water gebeurde er niets. Iedereen bleef staan. Er werd nog steeds geflitst, gelachen en gejuicht. Wat is dit nou, dacht ik. Waar is die scout, die manager met dat dure contract?

Meneer Ego maakte er een mooi verhaal van. Meneer Ego vond zichzelf belangrijk. Belangrijker en mooier dan de ondergaande zon die al die mensen als een soort god aan het vereren waren met hun smartphones.

Hier weer terug in de tuin met de zon op m’n kop loopt er een druppel zweet mijn mond in. Ik doe er niks voor. De smaak haalt me uit de gedachtestroom en voor even besef ik dat er alleen maar nu is. Voor even ben ik als een druppel in de zee, verbonden met de continue stroom van het leven. 

Heel eventjes. Daarna ben ik weer op reis.


Lees meer:

Een stukje over de vakantie

Een stukje over mediteren

Een stukje over vogels spotten