Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Reflectie

Dat de avond zijn intrede doet is niet alleen te zien aan de stralende sterren, maar ook voelbaar in mijn lijf, dat als een zak Opperdoezers op de bank ligt. Ik lees Paul Smit: Verlichting voor luie mensen, en ben gelijk verlicht. Wat hij schrijft over de Muppets in je hoofd, geeft verlichting. Hij vergelijkt het leven met een bioscoopervaring. Daar in die donkere zaal laat je je volledig meenemen in de emoties van de acteurs op het scherm. Dan is er geen verzet tegen emotie. Volgens Smit begint verzet door de twee Muppets in ons hoofd, zoals die twee oudjes op het balkon die overal commentaar op geven.

Later, kruipt mijn lieve vrouw als een warm pannetje jus naast mij en kijken we naar foto’s op de laptop. We zien R. die nog maar net geboren is, en S. die met fonkelende ogen naar haar kijkt. Op een andere foto houdt grote zus R. vast maar heeft hier moeite mee, waardoor kleine zus glimlachend omvalt.

Die beelden, ik zou er een deurtje in willen tekenen, aankloppen en er naar binnen lopen. Ik kan ze bijna aanraken. Ik ruik de plakkende lijfjes, verwarmd door de vervroegde zomer, ik hoor het tikken van de klok en het pruttelen van koffie die deze dagen maar bleef pruttelen. Wanneer ik ontwaak uit deze lucide toestand word ik herinnerd aan die hele periode, waar ik in een sluimering van gedachten geleefd heb. Er was zoveel verzet, ik wou vaak ergens anders zijn, maar stond als een verloren haring in de grond, al te ver de diepte in geduwd.

De meisjes hadden me nodig, ik keek op mijn mobiel en zag vrienden het naar hun zin hebben op feestjes waarvan ik dacht dat ik al het toffe van de wereld aan het missen was, terwijl recht onder mijn neus, het grootste wonder van het leven zich afspeelde.

Door dat verzet is er een hoop langs mij heengegaan. Ik luisterde steeds naar de Muppets in mijn kop en zij haalden mij uit de film van het leven. Deze dagen bestonden natuurlijk ook uit veel liefde en gelukzaligheid. Maar, als de mogelijkheid er zou zijn, zou ik het nog een keer doen, en dan met veel meer aandacht, zonder drank, zonder mobiel, zonder enkele afleiding.

Toen en nu, een spelletje van de tijd, waarbij vals spelen geen optie is. Het is wel mooi wat foto’s teweeg brengen. Het biedt een moment van reflectie, waarbij je jouw eigen gedrag van een andere kant bekijkt. Wellicht kijk ik over een paar jaar terug naar wat nu is en spreken de Muppets in mijn kop wel weer op een manier?  Of misschien spreekt er wel helemaal niemand meer. En kijken enkelen hoe mijn as door de wind in gezichten geblazen wordt. Weet jij veel. Ik niet in ieder geval.

Wat ik weet is dat verzet geen zin heeft. Dat proberen we toch al veel te lang. Ik weet dat acceptatie het magische woord is. Dus ook wanneer je verzet toont, mag daaronder, als de wortel die zich stevig in de bodem verankert, het woord acceptatie rusten.

Ja, zoals een hoge rietstengel dat zich in het leven, ongeacht wat voor weer het ook is, manifesteert. Wanneer het waait, stormt, regent, mag dat er allemaal zijn. Want ik laat me meenemen, dans soepel op het ritme van de natuur, zonder dat de basis daar last van heeft.

En dan later, wanneer mijn dochters terugkijken naar een foto van mij met een stoppelbaardje en een middelmatige glimlach op de bank. Dat zij dan zeggen:

‘Papa, had het niet altijd even makkelijk, maar net zoals de seizoenen, mocht dat er allemaal zijn.’

Lees meer:

Een stukje over een weekje opvoeden zonder mijn vrouw in huis.

Een stukje over een weekje opvoeden met liters kots en diarree.

Een stukje over een weekje opvoeden inclusief kerstdagen.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Schrijf je HIER in voor de nieuwsbrief.