Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Presentatie

Tijdens een wandeling roffelt er door de noise-canceling functie van mijn koptelefoon een natuurlijk geluid. Ik plaats mijn koptelefoon in mijn nek en zet Busta-Rhymes op pauze. In een van mijn favoriete bomen bij ons in de buurt bevindt zich een specht. Een brede Castanea sativa (Kastanje) met een grijze diep gegroefde stam en takken, hoog richting de hemel. Mijn ogen gaan van wortel naar de top, van top naar wortel, en dat drie keer, op zoek naar de specht, die zich enkel nog laat horen.

Het is een bijzonder idee dat deze boom er al stond voordat ik bestond. Ik nog een zaadje, de boom al een grote jongen. De kastanje kijkt al heel mijn leven op mij neer en wanneer ik hem bekijk voel ik niets anders dan nederigheid. Hij keek naar mij toen ik op het schoolplein de meiden achterna ging, hij keek toe hoe ik in andere familieleden van hem pogingen deed de top te bereiken, en nu kijkt hij nogmaals op mij neer, met een bonte specht als metgezel.

De specht hakt bovenin een centraal gelegen vertakking van de stam zijn villa. Wellicht doet hij dit wel voor zijn toekomstige spechtvriend of -vriendin. Dat mag in de dierenwereld namelijk allemaal. Dieren hoeven geen regenboogvlaggen te laten wapperen. Hij en de boom hebben geen besef dat ik al tien minuten met tranen in mijn ogen naar ze gluur. Het idee:de tijd zet mijn lijf in rusteloosheid. Alsof ik altijd op mijn hoede ben, bestuurd door een parasiet dat zijn voeding uit controle haalt.

Het geluid van de harde snavel tegen het midden van de boom. De stam versterkt het geluid als een klankkast. Ik leg mijn handen op de groeven van de kastanje, en voel de trillingen van het harde werk van het vliegende beestje. Wat ik voel is leven en tijd is er even niet.

In de voorbereiding op een tentamen (huid, beenderen, spieren, zenuwstelsel, zintuigen en het hormonale stelsel) en een presentatie (over mezelf) loop ik iedere dag een rondje. Het werkt ontspannend en geeft ruimte. Ik besloot mij alleen voor te bereiden op het tentamen, maar zag het meeste op tegen de presentatie. Eerder in het leven als leerkracht, koos ik voor een ziekmakende voorbereiding. Vanaf dag één dat ik wist dat er een presentatie zou komen, ging ik aan het werk, was er mee bezig in mijn hoofd en zag er als een specht met koppijn tegenop. Nu was dat er niet. Af en toe vloog er schokkend een gedachte langs, met een paniekerige boodschap, maar pas op de dag van de presentatie ontstonden er een aantal steekwoorden op papier.

‘Ieder krijgt twintig minuten om jezelf te presenteren. Dat is natuurlijk veel te kort, maar we hebben nou eenmaal een grote groep.’

Toen de juf dit zei, deed mijn overtuiging rondom tijd dit ongeloofwaardig klinken. Eenmaal bezig was ik voor mijn gevoel net begonnen toen de tijd er al bijna op zat. Geloof het of niet, ik vond het jammer.

Wederom een bevestiging: tijd is ongrijpbaar. Het is een idee dat aansluit bij de drukke en volle agenda’s van ieder. Natuurlijk zijn er de seizoenen , ervaren we nieuwe en volle maan, laag en hoog water en ontstaan er steeds meer rimpels op onze gezichten, maar de klok met zijn wijzers en de gewoonten van ontbijt, lunch en zes uur het eten op tafel, die hebben wij er aan toegevoegd.

Tijdens de terugreis ontspant mijn lijf. Het rijden van de auto wiegt mij in een slaperige toestand. Beelden van de de specht en de kastanje vliegen voorbij. In zijn woonkamer zitten twintig andere spechten. Mijn vliegende vriend houdt een presentatie. Ik hoor hem zeggen: "Tijd bestaat niet, DIT is alles wat er is." De andere spechten klappen met hun vleugels en ik lig twee uur lang kwijlend op de achterbank.


Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Schrijf je dan HIER in voor de nieuwsbrief.