Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Opruimen

Het is vroeg. De zon is volgens het rooster dat vertelt wanneer de zon opkomt nog niet opgekomen, terwijl haar goudkleurige stralen de horizon al vullen. De zon is voor mij eerder uit bed gekomen en dat is natuurlijk fantastisch.

Waarom zou je je aan een schema houden wanneer je de zon bent? Wanneer ik de zon zou zijn zou zonnen zonder zorgen zonder meer mijn bezigheid zijn. De zon heeft geen schema nodig, wij misschien ook wel niet.

Toch ga ik de afgelopen weken lekker op een wekker. Ik vind het fijn fris te zijn, te mediteren wanneer de rest nog slaapt, koffie te drinken en mijn hardloopschoenen aan te trekken. Op de wc schrijf ik in een dagboekje of lees op mijn e-reader die al twaalf keer stuk ging. Dit lukt nog niet zonder wekker en schema. Maar straks, als we kunnen spreken van de vanzelfsprekendheid van het ochtendritueel, zijn schema’s vast overbodig.

Ik heb een oud spelletje uit de kast getrokken, het gaat als volgt: Iedere keer dat je buiten loopt en dankbaar gebruik maakt van wat de Aarde je schenkt, kijk je goed om je heen. Je snuift de buitenlucht op, je geniet van het licht, de planten, het geitje van de kinderboerderij en een mens, en dan wanneer je rommel ziet liggen pak je het op. En zo ga je verder. Dit probeer je dagelijks te doen. Alle beetjes tellen mee, je kunt iedere dag groeien, terwijl er geen finish bestaat. Al pak je één stukje plastic ben je al een level hoger. Het is super simpel, toch uitdagend, leuk en leerzaam.

En zo leer je wat over de mensheid. Je hebt mensen die wieldoppen strooien, pakjes shag, taartdozen, energieblikjes of kledingstukken laten slingeren. Er zijn vissers die vergeten rommel op te ruimen, er zijn ouderen die onderweg wat verliezen; we laten allemaal op ons eigen manier veel troep achter.

Op bepaalde routes kom je hetzelfde soort afval tegen. Je zult merken dat je al gauw een oordeel ontwikkelt en soorten afval aan een bepaalde groep mensen koppel.

Zo ren ik vaak een stuk waar veel scholieren fietsen, en zie ik veel blikjes energiedrank liggen. De eerste gedachten die komen zijn: Die klote scholieren ook, met hun kutblikjes. Maar als je goed kijkt heb op het moment van oordelen een geheime schatkist ontdekt. Je kunt nu namelijk oordeelloosheid oefenen. Want niet iedere tiener gooit een blikje Redbull langs de snelweg, en niet iedere ouder smijt een kindersandaal in het park. Toch komen deze gedachten langs. Wat een mooie kans is om er juist afstand van te nemen. Stap voor stap ruim je zo ook je eigen geest op.

Door dit spelletje leer je jezelf kennen. Of eigenlijk je geest. Of ben jij dat ook? Geen idee, maakt ook niet uit, als je maar inziet dat oordelen en dus gedachten komen en gaan en geen onderdeel zijn van wie jij werkelijk bent. Ze brengen een hoop, maar kunnen ook in de weg staan.

Ik ren langs een groep van minimaal tien mensen. Er zit één iemand in een rolstoel en de rest staat eromheen. Zou ze nieuwe banden hebben? Een wheelie willen laten zien? De rolstoelganger heeft haar handen op de ijzeren grepen van haar wielen, de rest kijkt op hun mobiel. Het lijkt wel een groep Smombies, klaar om hun prooi te digitaliseren.

Ik keur het af. Terwijl ik dit doe komt er een oordeel over het oordeel, want er bungelt een telefoon in mijn jaszak die meet hoeveel kilometers ik ren. Een telefoon die ik bewust besloot op te laden voor ik de deur uitging. Zodra ik dit besef verschijnt er een grijns op mijn gezicht, net zoals toen ik doorhad dat de zon al eerder scheen.

Voor mij is hardlopen bijna net zo lekker als surfen. Iedere stap geeft ruimte. Het is net alsof al die voetstappen die op het asfalt landen mij iets zeggen. En al die stappen samen vormen een gesprek, helend en verruimend, beter dan bij de psych op de bank. Door die voetstappen ontstaat er dus ruimte. Er wordt mentale rommel opgeruimd. Ik gooi het allemaal op straat. Vandaar dat ik wat wil terugdoen en het opruimspel dagelijks speel.

Vroege ochtend schoonmaak.

Je mag mee doen. Je kunt altijd meedoen. Iedereen is welkom. De aarde is van jou, van mij, van niemand en van ons allemaal. Samen mensen, samen spelen is het leukste.

Lees meer:

Een stukje over hardlopen met een kater.

Een ander stukje over hardlopen en opruimen.

Een stukje over een aanslag.