Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Morgen ben je beter

‘Kom maar bij mij op schoot. Bij papa kun je met z’n tweeën zitten.’

Ze kijken mij even met waterige ogen aan en gaan daarna verder met de strijd om het erepodium. Ze duwen, schoppen en schreeuwen. De tranen maken de vloer nat. Ik snap het ook wel, mama haar schoot is goud, die van mij zilver. Ik zou zelf ook gaan voor het hoogste.

Als ze nou eens begrepen dat mijn voorstel een poging is om onze favoriete vrouw te ontlasten en dat we zo bijdragen aan haar herstel, dan zouden ze alleen nog bij mij op schoot willen.Wanneer we mama meer ruimte geven, zouden we haar juist helpen. Zo zou ze meer kunnen rusten en uiteindelijk met veel meer aandacht er zijn. Ja, leg dat maar eens uit aan twee vurige meiden van twee en bijna vier.

Sinds ik weer werk is mijn vrouw weer moe. Ze doet het goed, onze meiden waren onze meiden niet zonder haar eigenzinnige, prachtige manier van opvoeden, maar ik zie haar weer leeglopen. Ik doe pogingen haar op te laden, maar vind nergens het juiste stopcontact. Burn-outs zijn lastig, man. Ik snap er als toeschouwer niks van. Alsof ik naar een wedstrijd kijk, van een sport die mij onbekend is. Ik doe pogingen maar gooi de boel alleen maar in de war.

Na een hectische dag breng ik de oudste naar bed.

‘Papa, wil je mij een verhaaltje vertellen? Net zo goed als mama alsjeblieft.’
‘Ik doe een poging lieverd.’ zeg ik haar terwijl mijn hand haar hoofd streelt.
‘We stappen aan boord van een schip en vliegen naar een magische bestemming. De wolken dansen langs onze hoofden. Terwijl Stella in het kraaiennest staat wapperen haar blonde haren horizontaal.’
‘Wat is horizontaal, papa?’
‘Dat is als het einde van de zee.’

Ze knikt tevreden.

‘Land in zicht!’ roept Stella de piraat.
‘Wat heb je gezien landrot?’ vraagt papa de piraat.
‘Het land van de magische plant, uitstappen maar,’ hijgend stappen Stella en Rosie aan land. Ze rennen over het strand en duiken de aangrenzende jungle in. Er staat een paardenbloem. Ze nemen de bloem in zijn geheel mee en stappen weer aan boord.’
‘Waar is de krokodil papa? Je moet wel met de krokodil vertellen.’ zegt ze zuchtend.
‘Oh ja, de krokodil, staat in de keuken en bakt twee pizza’s voor jullie.’
‘Pizza met kaas?’ ze kijkt me met puppy ogen aan.
‘Ja pizza met kaas. Na een lange tocht landen Stella en Rosie voor de deur van het huis. In de tuin bereiden ze soep en voeren het aan mama. We gaan vredig slapen en ontmoeten elkaar in onze dromen.’
‘Ik ga over mama dromen, papa.’
‘De volgende ochtend opent ons lievelingsmens haar ogen. Ze stapt uit bed en geeft ons een stevige knuffel. Haar ogen schijnen als zonnen onze zorgen weg. Ze is beter, dat is duidelijk. Beneden maakt mama je lievelingsontbijt: havermoutpap met mango.’

Ze glimlacht. Ik kus haar voorhoofd, loop naar beneden, zet een juf Roos speellijst aan en neem plaats naast mijn vrouw.

‘Morgen ben je beter lieverd, ik weet het zeker.’

Lees meer:

Nog een stukje over de burn-out van mijn vrouw.

Een stukje over een weekje met de meiden, zonder mijn vrouw.

Een stukje over eerste kerstochtend.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Je kunt je hieronder inschrijven voor de nieuwsbrief.