Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Moeders

Moeders,

hier een brief van een van jullie kinderen.

Na een jarenlange studie ben ik tot de conclusie gekomen dat jullie er toe doen. Het wonder van de natuur: kinderen baren, is iets magisch. Hier zijn jullie met een klein beetje hulp van ons toe in staat. Jullie begrijpen de wetten van de natuur, waardoor er een magnetisch veld van liefde om jullie heen hangt. Kinderen van jong en oud worden onherroepelijk naar jullie toegetrokken.

Iets wat wij mannen nooit echt zullen begrijpen. Hoe verklaar je anders dat de tranen die onze kinderen vormen amper te drogen zijn door de man? Moeders kunnen dit wel. Jullie aanwezigheid valt over het huis als een deken van rust. Wanneer de tranen niet te stoppen zijn en het bad bijna overloopt, zijn jullie de stop. Als een spons die het verdriet op zich neemt en de troost boven ons uitwringt.

Dit gaat automatisch. Metafysische krachten stromen al eeuwen door jullie aderen. Toen we nog vochten met bizons en onze billen afveegden met stukken rots, waren jullie al moeder. Jullie zijn: bijzonder, prachtig en krachtig.

Wanneer jullie je zorgen maken dan is dit op een moment wanneer niemand anders zich zorgen maakt. Jullie zijn scherpe hooggevoelige wezens, afgesteld op de frequenties van onze kinderen. Wanneer ik bij mijn mama thuis kom, ervaar ik dit. Zij begrijpt mij eerder dan dat ik mijzelf begrijp. Dan prikt ze door mij heen, zonder dat ze me laat knappen.

Ik heb niets anders dan respect.

Daarom ga ik op mijn knieën en maak ik een buiging zo diep dat menig Yogi er nog wat van kan leren. Ik bedank de natuur voor het creëren van de vrouw. Want zeg nou eerlijk, wij mannen klooien maar wat aan.

Wij zouden geen dag zonder jullie overleven.

Lees meer:

Een stukje over de liefde die ik voel voor mijn vrouw.

Een stukje over hoe we omgaan met kotsende kinderen.

Een stukje over de burn-out van mijn vrouw.

Geen verhalen meer missen? Je kunt je hieronder inschrijven voor de nieuwsbrief.