Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Materie

Betekenis 'materie'

Je hebt gezocht op het woord: materie.

ma·te·rie (de; v; meervoud: materiën, materies)

1 (grond)stof

2 onderwerp (om over te spreken, te schrijven)

Wanneer je uitzoomt en in helikopterview het bestaan bekijkt, stelt het allemaal niet zoveel voor. Eerst is er nog het spiegelbeeld dat je dagelijks ziet, een bepaalde lengte en gewicht, een naam, daarna word je kleiner en kleiner.

Uitzoomen

In het grotere geheel ben je amper een zandkorrel, niet eens een letter in de dertiendelige boeketreeks van je overgrootmoeder. Als je een moment van afstand creëert, en je niet meer identificeert met gedachten, zie je hoe onbeduidend je bent.

Al miljoenen mensen gingen je voor en er zullen er nog velen volgen. Toch, wanneer je ingezoomd bent vergeet je dit. Het lijkt allemaal zo verschrikkelijk veel voor te stellen. Alles lijkt van waarde. Je lijf, je gezondheid, je ego, je geliefden, je kat genaamd Barry en jouw spullen.

Praktijkvoorbeeld.

Sinds ik brildragend ben raakte ik vijf brillen kwijt. Doordat ik de wereld iets scherper ben gaan zien ben ik chaotischer geworden. Nog meer ingezoomd, nog meer identificatie.

De eerste brillen waren prijzig, het hoge bedrag dat ik er voor betaalde maakte het dragen van een bril acceptabel. Bij de eerste die ik kwijt raakte kon ik mijn ogen niet geloven. Hoe kon ik zo stom zijn zoiets kwijt te raken. Dit zou nooit meer gebeuren. 

Vijf brillen later denk ik daar anders over. Ik lach er tegenwoordig om. Ik giechel in mijn vuistje wanneer een van mijn kinderen mijn bril tijdens een stoeipartijtje van mijn kop slaat. Ik grinnik wanneer ik haastig in de auto stap, naar mijn bril zoek en iets in mijn rechterbil voel prikken. Ik realiseer mij steeds vaker dat die bril en ik niet zoveel verschillen. Beiden bestaan we uit stoffen en zullen we op den duur opgenomen worden en worden vergeten.

Huilen doe ik niet meer om materie. Ook niet toen ik laatst na het golfsurfen het zo nodig vond mijn gps horloge op het dak van de auto te plaatsen. Mijn lijf bibberde van de kou, ik vergat het klokje en reed weg. Balen natuurlijk, ik kon mijzelf wel wurgen. Dat gevoel van zelfafwijzing kwam nog even langs die avond, vergelijkbaar met de golven die we die middag surften: als kortstondige pieken op die vervolgens verdwenen tussen de zandkorrels van de kust. 

Het leven is verandering.

Zo is het toch? Alles is voor even. Een scheet, een ademhaling, het wachten op je nieuwste bestelling van bol.com, die smerige wrat op de neus van je tante genaamd Gerdien, een leven, een diersoort of zelfs een gebied. Op een gegeven moment verdwijnt het (hou vol tante Gerdien).

We vergeten dat we allemaal een keer doodgaan. Dat het leven continu verandert van vorm. Ergens geloven we, dat wij én alles om ons heen voor altijd hetzelfde zullen zijn en proberen we dit als waarheid vast te houden.

We hebben de behoefte aan zekerheid en aan controle. Daarom klampen we ons vast aan materiële zaken om zo een vals gevoel van zekerheid te creëren. We bouwen huizen, wolkenkrabbers, stichten families, stemmen, kopen paars gekleurde kaarsen omdat die beter bij de rest van onze inrichting passen en maken ruzie om parkeerplaatsen. 

Anicca = alles is vergankelijk.

Als we dit allemaal niet doen en loslaten, voelt het alsof we een stukje van onszelf kwijt raken. Alsof we al een beetje sterven. Wat natuurlijk ook zo is. Dagelijks sterven er cellen in ons lijf en wij dus ook een beetje. Alleen dit is niet leuk om over na te denken, dit is niet Netflix-waardig. Hier ga je niet een avondje naar bingewatchen met je favoriete zak chips op de bank. Dit is diepe shit, waar niet iedereen blij van wordt. 

Hey, ik zeg het maar gewoon, misschien wordt het wel eens tijd om dit soort gesprekken met elkaar te voeren. Dit leer je namelijk niet op school. Doordat we denken dat we ons zo vastklampen aan de materie leven we van buiten naar binnen, in plaats van binnen naar buiten. Laten we delen wat van binnen zit. We hebben het nameliljk allemaal wel eens moeilijk. Voer het gesprek, gewoon af en toe, met een lekker koekje, een kopje thee en een achtergrondmuziekje.

Wat als je je beseft dat de dood ook een verandering is?

Wat als je je realiseert dat niets kan vergaan?

Dat alles vroeg of laat een ander vorm aanneemt ?

Dat alles er al is en dat je alles al hebt?

Dat je er even van mag genieten en daarna weer over gaat in het grote geheel?

Wat als de zekerheid waar je naar verlangt niet zit in de spullen (de vorm) maar in de materie zelf?

Voor mij zit het gevoel van zekerheid en controle niet in de spullen of mijn relaties of mijn favoriete Netflix serie, maar in de wetenschap dat ik onderdeel ben van het grotere geheel, niet afhankelijk ben van mijn vorm, maar dat ik besta uit alles wat vorm geeft.

Zoals ze in het boeddhisme zeggen:

Jij bent niet de golf maar de oceaan.

En toen?

De volgende dag ging ik terug. Het horloge kon toch niet van de aardbodem verdwenen zijn? Was het nu al van vorm veranderd? Ik had die ochtend besloten het weer terug te vinden en dat zou ik in stijl gaan doen. Ik trok mijn hardloopkleding aan en nam mijn verantwoordelijkheid. Na twee handen vol plastic, blikjes, pakjes shag en volledig ingezoomd te zijn vond ik het horloge. Platgereden, dat wel, maar het was terecht. 

Ik was niet blij, of verdrietig, het ging mij eigenlijk ook niet om het voorwerp zelf. Ik wilde gewoon mijn verantwoordelijkheid een keer nemen in dat kortstondige bestaan van mij, dat was genoeg. 

Terug naar de auto zag ik een paar zakken chips in de sloot drijven. Ik dacht dat eenden alleen Wokkels aten? Ach, misschien zag ik het verkeerd, bril nummer vijf is immers nog steeds niet terecht en WAT ben ik om hier iets over te zeggen?

Lees meer:

Een stukje over meditatie.

Een ander stukje over uitzoomen.

Een stukje over Mart Smeets.