Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Mart Smeets

Het wolkendek scheurt open, de zon kijkt met gouden stralen om het hoekje. Verschillende schakeringen van roze en blauw kleuren de open plekken in de lucht. Ik trap hard zodat het lijkt alsof we vliegen. Voorop wapperen twee blonde vlechten door de wind. We maken vliegtuiggeluiden en ik weet zeker dat we bij de bocht met die grote eik even loskomen van de grond. 

Wanneer ik haar weer op de grond zet voor de deur van de peuterspeelzaal verandert haar houding; van aanhankelijk, naar zelfstandig. Plotseling zie ik hoe groot ze al wordt. Deze momenten verlang ik naar een wereld waarin we bewust kunnen vertragen. Heel langzaam loop ik richting de deur, maar Stella staat al binnen, op zoek naar de jas van haar vriendje. Helaas, geen vrij haakje. Met haar wijsvinger drukt ze op haar onderlip. Ze pakt een jas plus entourage op en verplaatst het naar een ander haakje. Tevreden hangt ze haar kaki gele jas aan het ijzeren haakje.

Wanneer ik naar buiten ga komt het met bakken uit de hemel. Dikke druppels water verdelen zich over de stoeptegels. Geen insect is veilig. Ik voel weerstand en in mijn kop speelt er direct een hoop commentaar af. De regen wordt afgekeurd en veroordeeld. Alsof ik er wat aan kan doen… 

Het is niets anders dan leven, dan bewustzijn en met dat besef treffen enkele ogenblikken later de druppels mijn gezicht. Ze willen naar beneden glijden maar de wind en de snelheid van het fietsen duwt ze weer omhoog. Lachend proef ik de druppels die in het verleden mij hadden doen vloeken.

Dat commentaar of te wel een interne negatieve dialoog vreet energie. In de podcast: praten over bewustzijn noemen ze deze draak van een stem, de Mart Smeets in je kop. Stel je voor dat een verslaggever van dat formaat in je kop zit. Galmende echo’s van het verleden en de mogelijke toekomst weerkaatsen van schedelwand naar schedelwand; op alles dat het aanschouwd wordt een oordeel geplakt, een ongevraagd etiket als een sticker op een prachtig kunstwerk van een kind. Al die identificatie met die interne dialoog roept onnodige emoties op. Voordat je het weet zit je thuis, burn-out op de bank, met een werkloze ex-meester naast je.

Maar gelukkig. Er is hoop. Je bent als mens namelijk in staat om gedachten van een afstandje je bekijken. En dat lukt deze dagen steeds beter. De Mart Smeets is er nog steeds, hij hoeft ook niet weg, maar ik neem hem niet meer serieus en dat zorgt voor veel minder ruis. Iets dat geen aandacht krijgt wordt kleiner en kleiner.

Kleine Rosie en ik besluiten de eenden te voeren. Heel even zegt de Mart Smeets dat ik op een paar stukjes brood wat sambal moet smeren, maar ook deze gedachte bekijk ik van een afstand. Onderweg richting het water passeren er lachende gezichten, zij weerspiegelen het geluk dat voorop de fiets zit. 

De fiets wordt op het plateau geplaatst. Voordat we afstappen ziet de lucht wit van de meeuwen en zijn wij omsingeld door hongerige eenden. Ik probeer er een te pakken maar er ontstaat een gevecht. Twee mannelijke eenden vallen elkaar aan. Met gele harde snavels bijten ze elkaar in de nek, flapperende vleugels treffen de tegenstribbelende lijven en de veren vliegen ons om de oren. Ze rollen over het plateau en de andere eenden staan er rustig om heen.

Ik hou Rosie stevig vast en voel op het moment dat één van de twee mannetjes wel erg slap op de grond ligt de neiging er tussen te springen. Maar dan gebeurt er iets bijzonders. Ze laten elkaar los, krabbelen op en springen het water in. Ze zwemmen beiden een andere kant op, klapperen ieder nog stevig met de vleugels en daarna is het klaar. Niets meer aan de hand.  Er was emotie, dat mocht er zijn, en dat was het. Geen Mart Smeets die daar nog een groter verhaal van maakte.

Thuis bel ik met Ziggo. Er is wederom iets fout gegaan en ik ben ongeduldig. Zij hoorde dit blijkbaar in mijn stem en gaat mee in de emotie. Binnen een paar minuten schreeuwen we elkaar de huid vol. Pas nadat ik boos ophang en mijn hart voel kloppen, denk ik aan het eerdere schouwspel in de sloot. Later dans ik als een flapperende eend door de woonkamer.

Er was emotie, dat mocht er zijn en dat was het.

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Schrijf je dan HIER in voor de nieuwsbrief.