Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Kwetsbaar

“Josse, pappa ligt in het ziekenhuis.”

Ik keek naar een foto van een ziekenwagen geparkeerd in de straat waar ik in mijn puberjaren zo vaak verdwaalde. Eerst wilde ik terug appen, toen kwam het besef dat bellen veel doeltreffender is.

“Pappa is gevallen en is nu mee naar het ziekenhuis.”

“Oké, ik kom eraan.”

Ik knuffelde mijn vrouw en kinderen en trok de deur achter me dicht. Mijn ouders wonen nog geen driehonderd meter bij ons vandaan, maar dit was toch de langste tocht die ik ooit liep.

Thuis bij mijn ouders, wat ook nog steeds thuis is, trof ik mijn moeder in opperste alertheid. Al gauw schoven we Corona aan de kant en hielden we elkaar stevig vast.

Mijn vader stond bij de friettent te wachten op een zak patat, is blijkbaar zijn bewustzijn verloren en toen met zijn hoofd terecht gekomen op de straat. Geen ketchup, maar echt bloed over zijn gezicht. Toen de ziekenwagen op het punt stond te vertrekken was hij al weer behoorlijk zichzelf.

“We gaan pas als we die zak patat bij mijn vrouw hebben langsgebracht.”

Bestaat er meer liefde dan dit? Zo nobel en loyaal, dat je zelfs op een moment als deze nog wil zorgen dat je vrouw te eten heeft. Later die avond zouden we dit inzicht krijgen en er om lachen. Op dit moment zaten we nog vol in de adrenaline, te wachten op een telefoontje van het ziekenhuis.

Tijdens het wachten kreeg ik een mooi inzicht. Het klinkt wellicht wat raar maar ik ga het toch proberen uit te leggen. Mijn moeder vroeg mij om mijn vaders fiets op te halen, die stond namelijk nog bij de friettent en tijdens deze wandeling, zag ik dat het leven niet stil stond. Er speelde kinderen verstoppertje, er parkeerde iemand asociaal, de wind waaide nog steeds door de bomen en de friettent was ondertussen vertrokken. Dat het leven altijd in beweging is, zelfs op de momenten dat het stil lijkt te staan, werd mij meer dan ooit duidelijk.

Ik werd hierdoor overladen met een kalmte die ik niet eerder ervoer. Een diep besef van zelfredzaamheid, wetende dat als mijn vader echt iets ernstigs was overkomen en vertrekken zou uit dit leven, dat ik het dan zou redden, dat het leven verder zou gaan.

Nu ik dit schrijf besef ik mij hoe ontiegelijk mooie taak je als ouder neerzet wanneer je kunt sterven wetende dat je kind het zou redden.

Het telefoontje kwam maar niet. Wij werden ongeduldig en de patat was koud. Ik belde zelf en na vier uur wachten had ik mijn vader aan de lijn. Zijn stem klonk anders, maar hoopvol.

Onderweg zat mijn broer naast mij. Natuurlijk zat hij naast me. Gelukkig maar. We troffen onze vader in het donker op straat voor het ziekenhuis. Ondanks dat het bloed nog op zijn gezicht zat werd duidelijk dat het goed zat. In het ziekenhuis konden ze niks vinden, alles was op de wond van zijn val na, in orde.

Die nacht lag ik op bed met een glimlach. Ik voelde diepe dankbaarheid omdat mijn vader verder niks mankeerde en besloot toen volledig in dit gevoel te duiken.

Ja, we zijn allemaal kwetsbaar. Zelfs mijn vader, de held van het leven, de man die samen met mijn moeder ons het leven schonk, die zo fijn kon voorlezen, die altijd langs de zijlijn stond, mij op mijn flikker gaf wanneer dit nodig was, mij in weer of wind bracht en haalde van het strand, Vader van mijn broer, Opa van onze kinderen, ja, zelfs deze mannen zijn dus kwetsbaar.

Maar vandaag blijven we nog even hier. Vandaag vieren we onze kwetsbaarheid.

Lees meer:

Een stukje tekst over vogels spotten.

Een stukje tekst over het onderwijs en mijn moeder.

Een stukje tekst over de verjaardag van mijn vrouw.