Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Koffie


Tijdens de meditatie cursus kickte ik af. Ik nam afstand van de koffie. Er klommen allemaal boze mannetjes met hamertjes in mijn hoofd. Vanaf het moment dat ik wakker werd zonder verbouwden zij de boel. Na twee dagen was de hoofdpijn weg.

De drie dagen daarna kwam de duizeligheid; een soort dronken, maar dan zonder het prettige gevoel. Alsof in een achtbaan. Een paar keer dacht ik flauw te vallen en leunde ik zwaarmoedig tegen de muur, maar hoe betrouwbaar die gedachten zijn betwijfel ik. Eerder had ik namelijk al iets aan mijn prostaat gehad, ik had last van verschillende soorten kanker, spierziektes, een onzekerheidscomplex, ademhalingsproblemen, beginnende dementie, verschillende hardnekkige verslavingen, aambeien (inwendig en extern), een eetstoornis, hartproblemen, liesproblemen, allerlei allergieën, hypertrichosis (heel lokaal) en dan is dit nog een summiere opsomming van een enorme lijst van hypochondrische gedachten.

Daarna werd het aangenamer. Ik kreeg meer lucht en meer rust. Er waren zelfs momenten dat ik met het idee speelde om helemaal geen koffie meer te drinken. Zelfs niet wanneer het “normale” leven weer zou beginnen? Nee, zelfs dan niet. Ik zou vertrouwen op mijn innerlijke kracht, de alledaagse draad weer oppakken met een frisse blik, ontspannen ontwaken, het op zijn beloop laten, aardig zijn, geloven in de magie van de wonderlijke wereld van thee, een echte zenmeester worden.

De eerste ochtend thuis dronk ik een bakje koffie, eentje, voor de gezelligheid. 

Mijn adem ging omhoog, ik kneep mijn billen bij elkaar en zat vijf minuten later met hartkloppingen op de wc. Echt waar? Had ik mij voor de cursus de hele tijd zo gevoeld? Was dit ondertussen mijn normale staat geworden? Hoe had ik dan wel niet overgekomen? Toch niet als een hazewindhond met ADHD hè? Dan hadden jullie dat toch wel gezegd? Ik zou het namelijk wel zeggen als er nog een stukje spinazie tussen je tanden zit, of als er een snotje tussen je snorharen verstoppertje speelt. 

Er is een caissière in de supermarkt waar ik vaak kom. Ik vermoed dat ze heel veel koffie drinkt, ze lijkt namelijk altijd onder druk te staan, alles gaat schokkerig en gestrest. Ze haalt de spullen eerder van de band, haalt je in wanneer je richting de kassa loopt, stoot van alles om, praat net even te snel, zelfs wanneer ze de intercom gebruikt praat ze haastig, daarnaast doet ze niet aan praten, nee, het is meer schreeuwen, eigenlijk is ze nooit stil, ze hijgt wanneer ze niks zegt, en zweet, ze zweet enorm.

Zo zie ik haar. Maar zo zien anderen mij wellicht. Is het dan toch tijd om te stoppen met het zwarte goud? Ik heb er een rare relatie mee. Al tijden weet ik dat het voor mij beter is om te laten staan, alleen helemaal loslaten lukt nog niet. 

Who wat een drug is het toch, mijn hele lijf sloeg op tilt. Oh, jezus wat is het toch lekker. Na een zeer uitgebreid wc bezoek nam ik er nog een. Na nummer drie trilde ik van top tot teen, zelfs mijn ogen deden mee. Mijn gezichtsveld staat onder stroom. Op dit moment ging alles schokkerig, gestrest, haastig. Tot een uur of vier veranderde ik in een wandelende aardbeving. Ik vond het maar vervelend.

De volgende dag dronk ik thee. Dat voelde een stuk relaxter. Geen rare mannetjes in mijn hoofd, geen lokale aardbevingen, maarja ook geen koffie dus. Ik bedoel, wat blijft er dan nog over? Wat voor zin heeft het leven?

De volgende morgen sta ik in pyjama in de supermarkt. Ik haal de allerlekkerste koffie en drink er vier. Ondertussen voel ik niet meer wat ik die eerste dag voelde. Ik ben nu echt die hazewindhond met ADHD. Het zwarte goud heeft mij in haar macht. 

“Oh, prachtige zwarte koffieboon vertel mij, hoe kan ik u het beste dienen?” (Ik buig drie keer voor het espressoapparaat en zing deze woorden voordat het eerste bakkie gedronken wordt.)

De caissière leek trouwens een stuk rustiger. Ze schreeuwde niet meer tijdens het afrekenen, en het bonnetje zat dit keer niet onder het zweet. 

Zou ze soms gestopt zijn?


Lees meer:

Een stuk (uitgebreid) over mijn laatste Vipassana meditatiecursus.

Een stukje over ruzie maken. 

Een stukje over hardlopen en honden.