Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Kinderen zijn kunstwerken

Haar wangen zijn als Elstars die de zonnige kant van de tuin gezien hebben. Met een schorre stem van het spelen nemen we haar mee naar huis. Thuis eet ze meer dan ons en blijft haar volle mond woorden produceren.

Ze heeft zo enorm genoten. Voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Een van de mijlpalen waar je als ouders van kan genieten. Bij binnenkomst is ze verdwenen. Ze gooit haar jas neer, groet de juf en duikt als een schoonspringster in het spel. Binnen een paar minuten brengt een andere ouder wat paniekerig Stella naar ons toe. Ze kijkt schuldig naar de grond. Haar handen zijn blauw.

Het gesprek met de juf gaat op pauze en wij kijken Stella aan. Haar hele mond is ook blauw. Ze spuugt op de grond en roept heel hard ´Bah¨. De juf begint met lachen, wij lachen mee. Gelukkig, een juf die hier om kan lachen. Dat komt dus wel goed.

We stappen op de fiets, proberen nog wat aandacht te scoren door voor het raam ons te gedragen als interessante mensen, maar ze ziet ons niet meer. Ze is volledig in het moment en daar horen wij niet bij.

Gelukkig maar.

Rosie is een hele andere meid. Dit realiseer ik mij op het moment dat ik haar warme lijf stevig tegen mij aan druk en we luisteren naar Herman van Veen.

‘Ik dans
Ik dans
Ik huppel
En ik spring
Ik draai
Een pirouette
En ik zing’

Althans, ik doe een poging. Het had ook zo kunnen klinken:

‘Ik stoot
Ik stoot
Ik struikel
En ik val
Ik rol
Van de trap
En ik schreeuw’

Ik stoot namelijk nog wel eens mijn teen. Dit vind mijn vrouw heel grappig en ik op dat moment wat minder. Het helpt mij wel in het nu te leven.

Rosie lacht mij vriendelijk toe. Zij is zo enorm lief. Dat hebben we al vanaf de eerste dag dat ze kwam kijken zo ervaren. Als ik in haar ogen kijk is het alsof ik in de ruimte zweef, naar de aarde kijk en dubbel zie.Ze is rustig, lacht veel en is tevreden. Haar rust is mijn meditatie op momenten dat ik daar niet aan toe kom. Of op de momenten dat ik daar geen zin in heb, want die zijn er ook.

Ik vind het zo bijzonder dat er uit dezelfde ouders, twee van die verschillende prachtige wezens kunnen komen. Stella, ondeugend, ondernemend, een duidelijke eigen wil en enorm slim. Rosie, afwachtend, geduldig, lief en enorm tevreden. Wat ik ook bijzonder vind, is dat dit al zo snel duidelijk werd. En toch hebben ze ook weer veel van elkaar. Er is al een hechte band tussen de twee. Rosie observeert en geniet. Stella heeft dit steeds vaker door en slooft zich dan uit of geeft een voorbeeld.

Wat heeft de natuur dit toch fantastisch geregeld. Ik leer van mijn meiden.

Ik ben rijk, enorm rijk.

Lees meer:

Een stukje over een interview.

Een stukje over knokken met je ego.

Een stukje over liefde op de basisschool.

Ik ben gestopt met social media. Maar delen is toegestaan.