Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Katerloop

De zon schijnt op hun gezichten, met knijpende ogen bekijken ze de zee. In mijn broekzak kruipt nog een kater van afgelopen weekend. Al twee dagen probeer ik van dit ellendige beest af te komen; er naar blaffen maakt het alleen maar zwaarder. Via de planken lopen we langs de witgele strandhuisjes. Mijn ouders, high van de vitamine D, begroeten ons met liefde. We eten, drinken koffie en praten over het weekend. De meiden spelen vol overgave met miljoenen zandkorrels.

We ontmoeten een gemodificeerde superhond genaamd Bobby. Het is een zwarte Labradoodle; zijn vacht behoudt al zijn haren en roept geen allergische reacties op. Ik heb sterk het vermoeden dat Bobby thuis, al rijdend op een elektrische fiets, zijn baasjes uitlaat.

Mijn rode hardloopschoenen passen bij de golvende warmte. De tocht begint langs zee, de kater loopt met me mee. Dat weeïge gevoel van een avond te veel drank en te weinig slaap zorgt ervoor dat ik al vrij snel in een soort: I don’t give a fuck modus stap.

Het duin dat ik beklim steelt mijn adem, daarna volgt een groen paars gekleurde wereld gevuld met zoete geuren. Ik voel niks van eerdere klachten en ben vol overgave aan het genieten van iedere voetstap, van de spablauw heldere lucht en mijn steeds kalmere geest. Vol overgave ergens van genieten is het cadeau dat mijn kinderen mij dagelijks geven. Iedere dag zijn er legio situaties dat zij mij laten zien hoe het spel van het huidige moment werkt.

De omgeving is mij onbekend. Ik speel verstoppertje zonder ooit genoemd te worden, wat absoluut het mooiste is aan de sport hardlopen. Compleet verdwalen in omgevingen, gemoedstoestanden, lichamelijke grenzen en overtuigingen, om vervolgens los te laten, te herkennen en lichter verder te gaan met het alledaagse. Mijn innerlijke kompas stuurt mij de juiste kant op. Waar ik in het normale leven zo vaak onzekerheid voel, is er nu vertrouwen. De kilometers, uitputting of wat andere mensen van mij denken kan mij gestolen worden, ik ren er simpelweg voor weg. Er geen fuck om geven is wat mij een bevrijdend gevoel geeft.  

Mijn voeten verplaatsen zich net zolang tot het vervelend wordt. Op zoek naar de grens. Iets waar ik dagelijks mee worstel; waardoor ik er voor mij altijd één te veel drink, waardoor er met veel dat ik lief heb ook haat kan ontstaan, afkeer naar genot. Altijd maar over die grens, zo ook bij dit hardloop avontuur.

Gelukkig, vlak daarna de zee aan de horizon.

In het water is de kater verdwenen, nooit eerder heb ik zo van het zeewater genoten. Wanneer ik als een bejaarde kwal aanspoel rennen mijn dochters op mij af. Als de zee komt, rennen we weg, als hij weer gaat, rennen we achter haar aan. Het is tikkertje, alleen ben je bij deze versie nooit af. De zon doet haar best om ons zo snel mogelijk te drogen, de meiden gillen van geluk en de meeuwen reizen door de lucht.

Het is een prachtig schilderij, een gelukzalig levend kunstwerk, waarvan ik zelf de maker ben en het penseel in handen draag. Iedere dag kunnen wij mensen weer voor de kunst kiezen, met of zonder kater.

Het pas verschenen boek heet: Het poeziealbum van een schatzoeker. Je kunt deze tekst delen met iemand die je leuk vindt.