Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Inspiratie

Het was een wilde nacht met harde wind, onweer en regen. Het wc-papier in de houder wapperde en mijn scheten vervlogen sneller dan normaal. Het viel mij op dat de wc, die mijn vrouw zo vaak schoonmaakt, alweer stonk.

‘De wc stinkt.’
‘Ja, jij komt er net vanaf.’ zei mijn vrouw.
‘Nee, het stonk al toen ik aankwam.’
‘Oké, ik maak het morgen wel schoon. Nu wil ik slapen stinkerd.’ 

Ze draaide zich om en viel in slaap. Ik had dit al vaker gehoord en waarschijnlijk in een iets andere strekking al veel vaker gezegd, allemaal onbewust. Zo vraag ik vaak of er nog onderbroeken zijn, waar mijn sporttas is, of er nog wc papier is, of waar die verdomde autosleutels toch zijn. Maar dit keer was het anders. Vlak voordat ik in slaap viel, kwam er een gedachte.

Wacht eens even. Ikzelf ben toch degene die last heeft van die stink lucht?  

Geïnspireerd door David Goggins ging mijn wekker vroeg, en maakte ik de wc zelf schoon. Goggins is een enorme baas. Hij laat zien hoe je meer uit het leven kunt halen, zoek hem maar eens op, je zult versteld staan. Zo doe ik nu, dagelijks iets waar ik tegenop zie. Zodat ik aan het einde van de dag, voor het slapen gaan, kan zeggen dat het een mooie dag geweest is.

Het vroeg opstaan levert me veel op. Ik ben in deze dagen productiever geweest dan de vier weken vakantie hiervoor. Ik sta op, mediteer, drink koffie en ren een stuk. Hierna voel ik me opgewekt en heb ik veel energie, en probeer ik de rest van de dag deze mentaliteit vast te houden.

Ondertussen spreekt er steeds die stem in mijn hoofd die zegt dat ik dit al zo vaak geprobeerd heb, die hunkert naar feesten en verdoving. die dus laat merken dat hij het maar niks vindt. Maar ik blijf struikelen over klusjes die ik normaliter links laat liggen. Ik hang een lamp op, doe de was, maak ontbijt, draai een paar schroeven ergens in, kortom ik doe allemaal zaken die ik niet tof vind. Of als ik merk dat ik mij ergens aan stoor, zoals de wc, houd ik mijn mond en pak ik het aan. 

Ik roep al jaren onzeker en angstig te zijn. En zo voel ik mij vaak ook. Er is altijd wel een stem die zegt dat ik het niet kan, niet weet, of niet durf. Deze stem heb ik vaak gebruikt om te schuilen en mij veilig te voelen. Ik gebruikte het vooral om niet zoveel te hoeven doen en om verantwoordelijkheden uit de weg te gaan.

Er zijn zoveel momenten geweest dat ik koos voor de makkelijke weg. Dat ik school achter problemen, onzekerheden of overtuigingen. Ik heb mijn problemen in het leven vaak bij iemand of iets anders geplaatst. Mijn vader, mijn moeder, die ene meester of die keren dat ik gepest werd. Ja natuurlijk, we maken allemaal wat mee en het leven laat sporen achter, maar dat hoeft geen excuus te zijn om niet verder te komen in het leven. 

Van de week heb ik twee uur gedaan om een lamp die al drie jaar in de gang hangt , maar steeds maar niet brandt, aan te sluiten door middel van een kroonsteentje. Steeds kwam daar die stem die zei dat ik het niet kon of dat het ding stuk was. Na lamme schouders te krijgen besloot ik ermee te stoppen. 

Zie je wel, je kunt het niet. 

Maar het bleef knagen. Ik probeerde het nog een keer. En ja hoor, uiteindelijk deed die fucking lamp het. Ik ging schreeuwend door de woonkamer, trots als een pauw. Binnenkort ga ik leren mijn band te plakken en daarna leer ik een ei bakken. 

Ik denk dat ik het niet kan, maar probeer het toch. 

Lees meer:

Een stukje over surfen en een tentamen.

Een stukje over hoe ik mijzelf NIET voorbereidde voor een presentatie.

Een stukje over hoe ik afscheid nam van het onderwijs.