Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Huiswerk

Ik kijk de docu: Wit is ook een kleur, ik kijk naar IGTV van Akwasi, naar een tafelgesprek waar mensen met een donkere huidskleur vertellen over hun jeugd, over apengeluiden, bedreigingen en verdriet. Ik kijk naar When they see us op Netflix. Ik lees posts op Instagram , luister podcasts en stel vijftien keer een nieuwe post op.

Al dagen zoek ik naar woorden die dragend genoeg zijn. Ik vind ze niet. Normaliter heb ik niet zoveel moeite, dan komen de woorden en schaaf ik het bij tot het er uit ziet als één geheel, maar nu lijkt dat wat ik schrijf steeds te onwetend, te onschuldig, te gesegmenteerd.

Voor het eerst in zesendertig jaar denk ik na over mijn huidskleur. Over dat ik wit ben en wat dit in vergelijking met donkere mensen mij allemaal brengt. Nooit eerder dacht ik daar zo over na.

Ik maakte mij druk of mijn surfpak op tijd binnenkwam, of mijn dochters wel plezier hadden op school, of we wel nog weg kunnen met de camper, of ik wel genoeg mediteerde. Terwijl er ook mensen zijn die zich druk maken of hun dochters niet worden gepest vanwege hun huidskleur, of ze niet worden aangehouden wanneer ze in de auto zitten, of ze wel uitgenodigd worden op sollicitatiegesprek alleen vanwege hun achternaam.

Anderen maken zich druk over een burgemeester die niet ingreep. Ze gooien social media vol met haatdragende opmerkingen gericht op mensen die spraken tijdens het protest. Er wordt zelfs onderzoek gedaan of Akwasi voor de rechter moet komen vanwege een emotionele uitspraak.

Het is in Nederland normaal dat we gebruik maken van telefoons, dat we kruiden gebruiken tijdens het koken, dat we Surinaams kunnen bestellen wanneer we daar trek in hebben, maar weten we wel waar de oorsprong van dit alles ligt? Zonder het continent Afrika zouden wij de grondstoffen niet hebben om überhaupt gebruik te maken van deze smartphones. 


Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik een man, met lang blond haar, blauwe ogen, scherpe neus, snor, en een wit gebruinde huid. In deze wereld staat dat synoniem aan voorsprong. Ik heb een voorsprong op mensen met een ander spiegelbeeld. Dat moet veranderen. 

Laat ik mijn voorsprong gebruiken om een stap in de goede richting te zetten.

Ik wil luisteren en bijdragen aan eerlijkheid. Het is nodig om een andere kant op te bewegen. Dit virus is hardnekkiger dan COVID19, het is eeuwenoud en nog steeds niet weg! Hoe zorgen we ervoor dat we beseffen dat er nog zoveel moet gebeuren voordat we kunnen spreken van eerlijk verdeelde mensenrechten? 

Toen ik voor de klas stond en acht a negenjarigen geschiedenis gaf werd er gesproken over de VOC, over “helden” zoals Michiel de Ruyter, maar wat er niet in deze boeken stond was dat onze geliefde Michiel een groot aandeel had in de slavenhandel. Ik had die kennis op dat moment niet. Ik gaf les vanuit het boekje en dacht de kinderen iets bijzonders mee te geven. 

Net zoals dat ik laatst aan mijn dochter leerde hoe ze het beste met haar kleurpotloden om kon gaan. We hielden ze vast, we behandelden ze met liefde en zij tekende een zeemeermin met blonde krullen en een handtas. 

“Welke kleur is dit pappa?’ ze hield een zalmroze potlood vast.

“Dat is huidskleur.” zei ik.

Ik heb nog zoveel te leren.

Het zijn de alledaagse zaken waar nog zoveel te winnen valt. Zonder enig kwaad of haat leerde ik die ochtend mijn dochter een beperkte kijk op de realiteit. Daarmee deed ik haar en vele anderen te kort. 

Morgen tijdens het creatieve moment van de dag kom ik erop terug.

“Welke kleuren kun je gebruiken om een mens mee te maken?” vraag ik haar dan.

Misschien verrast ze me wel. Dat ze dan legio kleuren pakt, ieder even bijzonder en krachtig. Dat we met aquarel potloden kleuren mengen en zo zien dat we ook één kunnen zijn. En als ze dat niet doet, dan geef ik een ander voorbeeld. Ik ben klaar om het huiswerk te doen. Ik wil mijn dochters diversiteit aanleren. Ik wil mijzelf en mijn geliefden leren dat er verschil bestaat en dat het er mag zijn.

Hoe gaan we om met deze verschillen? Blijven we de problemen zien? Of gaan we het eindelijk als een verrijking van het leven zien. 

Morgen laat ik los wat ik zelf leerde en stappen we richting een eerlijkere kijk naar de mens.