Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Het roepende water

Wij zijn samen met acht andere mensen op het strand, meer volk zie ik niet. De grijze wolken en de krachtige windstoten hebben het strand opgeruimd. Bovenaan de opgang maken de golven indruk. Nederland wordt een laag land met alleen heuvels genoemd, maar in de zee zien wij bergen. Behulpzaam duwen ze elkaar richting de wolken. Nog een paar meter… De natuur speelt tikkertje en de zee is hem.

We eten pannenkoeken en ik blijf maar van de indrukken om mij heen genieten. Terwijl ik bak, drink ik rode wijn en smijt ik pannenkoeken richting de wolken. De meiden betovert door de zee, krijgen hier niets van mee. Ik ben betoverd door de totaliteit van dit.

Het blijft waaien en de zee lijkt steeds meer op een groot bord geprakte bloemkool, overal van dat witte schuim. Ondanks er weinig te halen valt, het de volgende ochtend waarschijnlijk mooier is en de meiden zo te bed raken, kies ik er toch voor om haar te trotseren. Het is alsof ze mij blijft roepen en ik niets anders kan dan gehoorzamen.

Na drie keer een zandbank te kussen zit mijn gezicht onder de schrammen. Het zoute water prikt in mijn verse wond en het geeft mij een levend gevoel. Ik laat mij meenemen naar de shore en breng de meiden te bed. Na het verkoelende water voelen ze extra warm wanneer ik ze knuffel.

De volgende morgen is de wind verdwenen en het tij ideaal. Terwijl ik verrast word door de kracht van het water, zie ik mijn meiden spelen voor het huisje. Het beeld lijkt op een ansichtkaart die ik ooit tijdens een schoolreis kocht op Terschelling. Ik schreef: Pap, Mam, ik hou van jullie maar ik mis jullie niet. X

In het water wordt de vergankelijkheid van het leven zichtbaar. Iedere golf is anders, ze wisselen elkaar af, ontstaan en vergaan. De golven weerspiegelen mijn gemoedstoestand. De mooiere brengen euforie en doen mij gillen van vreugde. Wanneer ze wegblijven, is het heerlijke gevoel ook verdwenen. 

Ik ben de zee en wanneer dit besef komt, komt ook de rust in mijn kop. Zo zijn mijn gedachten even vergankelijk als de golven, die komen en gaan. Het Nederlandse water ziet vaak bruin, troebel en smerig, maar wat brengt het een ongekende helderheid.

Ik sluit af met een paar yoga houdingen aan de kant. Terwijl ik op mijn hoofd sta rijdt er een appende paardrijdster voorbij. Het ziet er onnatuurlijk uit. Die avond is de zee rustig. Ik ben ook rustig. Wellicht wel te. Uit verveling prak ik voor iedereen de stronken bloemkool tot het sop van een woeste zee.

Vond je dit stukje: lief, leuk, boeiend, vermakelijk? Je kunt je aanmelden voor mijn nieuwsbrief. Of koop mijn boek, daar staan meer van dit soort stukjes in.