Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Herfstfeest.

De wind was net zo moe als mijn kinderen waren na het vieren van ons zelf verzonnen feest. De ramen stonden tegen elkaar open, waardoor de gordijnen wapperden en de wind zich liet horen.

"De wind gaapt papa. De wind is moe."

Later struinde ik door de keukenkastjes op zoek naar een kortstondig moment van geluk, of uit verveling, dat zou ook kunnen. Wanneer ik een periode omsingeld ben door mensen wie ik lief heb, is het nadat ze weg zijn altijd extra stil in huis. Het geroezemoes in mijn hoofd krijgt dan weer alle aandacht en al gauw word ik daar gek van. 

Het is eigenlijk ook bijzonder hè, dat er mensen bestaan die het zichzelf zo lastig maken, terwijl het allemaal een grote grap is. Het schijnt dat alles wat ik denk helemaal niet van mij is. Dat ik dus mijn gedachten niet ben; mijn gestalte is enkel het filmdoek waarop alles verschijnt. Maar hoe zit dat dan wanneer je denkt dat er scheuren in je filmdoek zitten? Is dat dan ook enkel een illusie?

Je leest het al, interessant vind ik het wel, maar begrijpen is weer een ander verhaal. Misschien lees je dat later wel.

Vanaf het moment dat ik een oudere vrouw aanreed vond ik mijzelf nog minder de ideale schoonzoon en besloot ik om gevoelens weg te stoppen door middel van heerlijke speciaalbiertjes en paracetamolstrips. Dit is toch een fantastische reden om jezelf te verdoven?

We hielden dus een herfstfeest en ik besloot de alcohol in de koelkast te parkeren. Het leek mij wel een mooi moment om los te laten. Ook al vraag ik mij af of je ooit wel echt iets kan vastgrijpen.

Het werd thee, pompoensoep en carrotcake. Er was familie, er waren vrienden, een kampvuur en natuurlijk at ik zoveel dat ik er slecht van sliep. Op bed vertelden we elkaar hoe rijk we ons voelden. En dat zonder alcohol. Mijn dromen vulden zich met wortels en oude vrouwtjes.

Ik besloot er maar een stukje over te schrijven, puur als geheugensteuntje, voor wanneer de schreeuwende gedachten weer verdoving zoeken.

Lees meer:

Een stukje dat ik schreef voordat ik die oude vrouw aanreed.

Een stukje over een jongeman en een aanrijding.

Een stukje over een andere verslaving, wellicht herken je er wat van.

Leuk, tof, inspirerend? Ken je iemand die dit ook mag lezen? Dan stel ik het op prijs wanneer je dit stukje deelt. Of mocht je tip of tops voor mij hebben kun je altijd contact met me zoeken. Ook dit stel ik op prijs.