Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Helaas pindakaas

Mijn trouwring is spoorloos… Een verslavingsgevoelige geest neemt steeds vaker de controle. Alsof iemand de afstandsbediening hanteert en ik niet meer dan een paar pixels op een stoffige beeldbuis ben.

Zo ook die keer dat ik mijn ring kwijt raakte. Mijn hand ging ongecontroleerd te keer in een pot pindakaas. Het leek op seks met de anus van een beer. Toen ieder klaar was was mijn ring verdwenen.

De zee van genot, lust en plezier deint over mij heen. Prikkels, normen en waarden verdwijnen; grenzen vervagen zoals dementie namen doet verzwinden. Voor een kort moment geloof ik dat prikkels voorgoed weg zijn. De pot met goud onderaan de regenboog lijkt eindelijk voor het grijpen, maar dit is een utopie, wat iedere ochtend na een pindakaasavond weer duidelijk wordt.

Nu klinkt pindakaas redelijk onschuldig. Er zijn toch veel zwaardere middelen waar je jezelf in kunt verliezen? Hoor ik je denken. Daar heb je een punt, maar alles is relatief. Voor mij is het momenteel pindakaas, voor jou misschien sudoku.

Laatst werd ik gevraagd om op een event te spreken. Iets over voeding ofzo. Tienduizenden zouden komen. Het was een kans om door te breken. Op de dag van het event had ik geen stem meer. Ik appte: 

‘Ik kom niet, het is voor mij onmogelijk om te spreken.’
:(
‘Hoe dat zo?’
:S
‘Teveel pindakaas op de stembanden.’

Ik eet meer pindakaas dan Ronald Koeman. Natuurlijk Calvé, natuurlijk met stukjes. Het kan mij niet gek genoeg. Pindakaas bij het ontbijt, thee en bij het tandenpoetsen. Wanneer onze meiden een doppinda tussen de benen hadden, zouden ze beiden Calvé heten.

Nog steeds geen ring. In alle wanhoop bestel ik een kilo pindakaas. Ik hou niet van half werk en deze pot pindakaas symboliseert dit prachtig. Zoals Smeagol in de grot zijn lieveling zocht, zoek ik naar mijn ring. 

Mijn huwelijk dames en heren. Dat loopt straks nog op de klippen door een pot pindakaas!

En weer op zoek. De grote pot open. De geur van de pindakaas, mijn neusvleugels in, direct vergeet ik mijn doel. Gulzigheid en enthousiasme nemen het over. Ik verslik me. Een brok brood en pindakaas blijft in mijn keel hangen, het zweet loopt over mijn rood aangelopen hoofd. Gelukkig slik ik het uiteindelijk met pijn en moeite door.

Bijna kwam ik om het leven. Dat lijkt mij wel een eer. Op de begrafenis dan natuurlijk alleen pindakaas. Ronald K. zou komen spreken. Op mijn steen zou het volgende staan:

                                                                HIER RUST

                                                        WILLEM MEESTER

                                                     Vader, partner, pindakaas

                                                     Geveld door de pindakaas.

Hier een plakje cake met pindakaas.

De pot is leeg. Geen pindakaas, ring of geld. Dat doen verslavingen, die kosten geld. Ik krijg nog twee weken van mijn vrouw. Of ik zet haar weer op één en vergeet pindakaas of ik mag mijn pindakaaspotten inpakken en hem smeren!

Helaas pindakaas.

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memoires van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.

Ben je een vergissing tegengekomen? Ik stel het op prijs wanneer je mij dit meldt.

Delen = lief