Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Half wordt heel

Ik mocht eerst een stokje deepthroaten en daarna deepnosen, met name die stok in mijn neus was verschrikkelijk: net even te diep en te draaierig. Alsof ze het laatste stukje sushi niet te pakken kreeg en mijn neusholte de bowl was.

We kwamen er beiden negatief uit, wat in dit geval dus positief uitpakte. Althans dat zeggen de meesten, ikzelf heb hier mijn vraagtekens bij. Ik bedoel die test komt regelrecht uit de hel, de symptomen vielen mee, en mijn immuunsysteem had zo de kans kunnen krijgen om zich te wapenen tegen een eventuele tweede golf. 

Tijdens lockdown 2.0 werd ik een dag zo gek van al die muren, dat er niks anders op zat om vroeg een strandwandeling te maken. Terwijl ik de duinen beklom kwam ik meerdere mensen met mondkapjes tegen. De lucht was pastel gekleurd en de mondkapjes deden ook vrolijk mee. Het deed me denken aan een stuk wat ik laatst las. De wetenschapper in kwestie gaf aan dat mensen met mondkapjes juist weinig frisse lucht inademen omdat ze hun eigen adem nogmaals inhaleren –  je zou die avond daarvoor mijn vaders Chili gegeten hebben –, daarnaast liepen deze mensen op het strand, in de frisse lucht.

Ik tekende bij thuiskomst direct een petitie. Dat doe ik deze dagen wel vaker. De meesten met de hoop dat we ondanks al onze menselijke verschillen toch gelijk behandeld worden. Oh ja, ook nog eentje om komende winter geen zwarte piet meer te zien. Wij vertelden na het tekenen onze meiden dat zwarte piet een geschminkt persoon is en dat daar veel mensen verdrietig van worden. Dat er mensen gepest worden met hun huidskleur, en dit vaak voorkomt waardoor er zelfs een naam voor bestaat: discriminatie. Dat dit een privilege is leg ik een andere keer uit. We namen het besluit om onze kinderen thuis te houden indien er op school nog wel een zwarte pieten feest gevierd wordt. Maar deze dag tekende ik een petitie om de anderhalvemeterwet tegen te gaan.

Ik kan je alvast zeggen: indien die wet er doorkomt, zit ik snel zonder werk. Het lesgeven op anderhalve meter afstand zou van het onderwijs een drama maken. Zie je het voor je? Een kind staat huilend aan de kant van het tikspel en jij als leerkracht probeert vanaf een afstand het kind weer in beweging te schreeuwen.

Dat is toch van de zotten?

Deze situatie vraagt juist om contact, het is een moment van aandacht en vertrouwen, waarbij je wil levellen en met elkaar een opbouwend gesprek aangaat, in plaats van schreeuwen op afstand. Daarnaast ben ik erg van de high fives, de boksen, schouderklopjes en handshakes. Maarja dat zou dan allemaal niet meer gaan. Vervang mij maar voor een robot.

Is het niet vreemd, dat de overheid van een democratie blijkbaar in staat is om de grondwet voor minimaal een jaar te veranderen, zonder dat het volk hierbij, op het tekenen van petities na, betrokken wordt?

Als er juist iets is wat we van deze tijd mee mogen nemen zijn het de halve groepen. Hiermee ontstaan er de kansen waar we in onderwijsland al een tijd naar opzoek zijn. Kijk maar naar Finland, het land waar het onderwijs het beste uit de test komt, waar maximaal 15 kinderen met twee universitaire leerkrachten een klaslokaal vullen. Het onderwijs wordt aantrekkelijker wanneer je meer aandacht voor elkaar hebt. Dan begint het weer meer om het vak te draaien, dan om alles waar het nu op lijkt.

Als we het dan toch over het onderwijs hebben. Ik ben van mening dat er ook ander lesmateriaal moet komen. Zo leerde ik zelf gisteren pas dat de meeste landkaarten helemaal niet realistisch getekend zijn, dat bijvoorbeeld: Zuid-Amerika in het echt negen keer groter dan Groenland is, maar dat dit anders wordt weergegeven, zo is het ook met het continent Afrika. Kijk maar eens wat deze mevrouw er over te zeggen heeft:

https://www.instagram.com/p/CBRoYPFJYIT/?igshid=1694dumzqpne

De leerkrachten die ik sprak, gaven het me allemaal terug: “doe mij maar die halve groepen.” En de kinderen? Ik zag bij de halve groepen alleen maar plezier. Bij de hele groepen zitten er meer kinderen aan de kant, meer botsingen, en zijn er meer brandjes te blussen.

En wat dan te doen met de overige helft kinderen? Ja lieve mensen, daar heb ik ook een oplossing voor. Stuur ze naar yoga. Laat mij ze maar een leuke yogales geven. 

Of, misschien nog beter. Voer een wet in waarbij je als ouder verplicht wordt pappa- of mammadagen in te plannen. Op deze dagen zijn mobiele telefoons verboden en moet je verplicht de natuur in, en volg je beiden een geschiedenisles die kloppend is.

Het resultaat: meer verbinding met je kind, met jezelf, met elkaar, meer gezondheid en minder stress.

Lees meer:

Een stukje over huiswerk.

Een stuk over meditatie.

Een stukje over vogels.